Bunu hep yapıyorlar; o esnada sorumluluk veya vicdani berelenmeye benzer herhangi bir sızı duyduklarını sanmıyorum; belli ki zevk alıyorlar. Alışageldikleri yoldan nüfuz edemedikleri güçleri bitirmek için kalleşliğin en kravatlı şeklini icradan geri durmuyorlar; dedikodu yapıyorlar, abartıyorlar, gereğinde yalan bile söylüyorlar. Zevk için avlanmaya çıkmış efendilerine yaltaklanmak için içten gelen, amatör

"Düşenin dostu olmaz / inanmazsan düş de gör" mısralarının mânâsını bugünlerde Uzanlar kadar kimse bilemez herhalde. Gazetenin biri, "Trende sakız satıyordu, kral oldu" diyor Kemal Uzan için; bu cümlede Cumhuriyet burjuvazisinin ortak hikâyesi saklıdır. Ülkenin en büyük özel müteşebbislerinden Vehbi Koç'un henüz başkent kılığına bürünememiş

Son günlerde "askeri edebiyat" sınıflaması içine girebilecek iki dikkate değer kitap okudum. İlki, Faik Tonguç'un, "Birinci Dünya Savaşı'nda Bir Yedek Subayın Anıları" isimli hâtıratıydı; ikincisi ise Osman Pamukoğlu'nun, "Unutulanlar Dışında Yeni Bir Şey Yok" adlı eseri. Askerler, kalemi

Fahrettin Cüreklibatur'un aslında Cüneyt Arkın'ın gerçek adı olduğunu çoğumuz biliriz; bilmediklerimiz de var ama; meselâ Fikret Hakan'ın asıl adı Bumin Gaffar Çıtarak imiş; Ferdi Tayfur'unki Turan Bayburt, Muhterem Nur'unki Aysel Kısa, Müjde Ar ise Kamile Suat Ebrem. Takma isimlerinin sahiciliği

Muhalefetin mahalli seçim taktiği üç aşağı beş yukarı belli oldu: Kıbrıs meselesi! "Kimin toprağını kime peşkeş çekiyorsunuz, verdirtmeyiz, bıraksak bunlar memleketi parselleyip şuna buna satarlar" edebiyatının bizde her zaman müşterisi bulunur. Meselelerimizi "siyaset tekniği" ile çözmekte ırsen başarısız olduğumuz için "hamasi siyaset"i tercih

Hürriyet'i tebrik ederim; mahreci muğlak bırakılmışsa da "Camide üniforma ile namaza ihraç" başlıklı haber bana göre bir gazetecilik başarısıdır. Manşetinde futbolcu patırtısından yer kalmadığı için editör 15. sayfanın eteğini münasip görmüş. Takdir meselesidir ama haber çok önemlidir ve ayrıntıları, kendi vadisinde dönüm noktası teşkil edecek dramatik

Her medeniyetin canlılığı problem çözme kabiliyetine bağlıdır. Problem şu: Bir kilometrekarelik bir geçitten bir gün içinde 2,5 milyon insanı burnu bile kanamadan geçirmek ve bu geçiş esnasında dinî ritüelin ferah fahur yerine getirilmesini temin etmek. Her sene irili ufaklı can kayıplarıyla neredeyse bir ecel berzâhına dönen Minâ'dan

Başbakan Erdoğan'ın o resmini yadırgadım: Elinde bir tişört, üstünde, "Harvard dad" yazıyor; "Harvardlı babası" demekmiş. Harvard, dünyanın en iyi üniversitelerinden birisi; her baba, evladını oralarda okutmak ister; işin insâni tarafını gözardı etmeyelim, lâkin bir başbakanın icabında içi kan ağlaya ağlaya tutmak zorunda olduğu perhizler

Eurovision şarkı yarışması, Avrupalı yayın kuruluşları tarafından düzenleniyor; bu yüzden, geçen yıl İngilizce sözlü bir göbek havası ile birinci seçildiğimiz yarışma, kural gereği Türkiye'de, ev sahibi yayıncı kuruluş sıfatıyla TRT tarafından tertiplenecek. Bu sene Türkiye'yi Athena isimli topluluk temsil edecekmiş. TRT'nin inisiyatifiyle gerçekleştirilen elemede

Tarihin öğrettiği en derin trajedi hakikatin incitilmesidir. Trajiktir çünkü hakikatin intikamı serindir; tecelli etmesine eder de illiyetini bilemediğimiz için teşhisinde yanıldığımız olur. İnsanın en mânidar duruşu ise, hakikat karşısında takındığı tavırdır. "Adam gibi adam" olmanın mânâsı bu duruştadır. Biz ki hakikati değil incitmek, tam kırk yerinden bıçaklamak için

Kaide şudur; "herkes kendi işine bakacak"; âmennâ! Lâkin yardımseverlik diye bir kavram var. Benimkisi bir nevi manşete koyacak cilâli lâf bulma sıkıntısına dûçar görünen bir gazetemize zihin açıcı, ufuk verici hatırlatmalarda bulunmaktan ibaret. Belki haberiniz olmamıştır; Milliyet gazetesi son zamanlarda, "ne yapsam da irticâa meyl"i

İstanbul'da gündelik hayatı kâbusa çeviren kar, burada yeni yeni efildemeye başladı; son zamanlara hep böyle oluyor: Kafkaslar'dan, Balkanlar'dan, Akdeniz üzerinden olanca hışmını yüklenip Türkiye'nin üzerine çullandığında İç Anadolu'ya erişene kadar feri"fesi kesiliyor; birkaç saat atıştırdıktan sonra gevşeyiverince ardından

Star ailesi zor günler yaşıyor; meselenin insani tarafını yok saymak, olup bitenlerde haber değeri bile görmeden hiç olmamış gibi davranmak civanmertliğe yakışmaz. Aileleriyle birlikte binlerce kişinin gündelik ekmek bulabilmesiyle ilgili bir mesele, sadece basın dünyasını değil herkesi ilgilendirmelidir. Meselenin insani cihetinde Star çalışanlarının yanındayız; bu, bir insanlık vazifesi olarak hepimizi

Neşter operasyonunun duyulmasından hemen sonra iş ilişkilerindeki yolsuzluk ithamlarından ötürü başı yargı ve hükümetle fena halde dertte olan bir grubun gazetesi, zekice bir atağa geçerek, hükümetin yargı üzerinde bu yolla etki kurmaya çalıştığı, asıl amacın yargının itibarını düşürmek olduğu yönünde yayına başladı. Hamle zekice, çünkü yargının bağımsızlık ve tarafsızlığını korumak

Yarın yine komisyon toplanacak; üff, ne sıkıcı işlerdir bunlar yahu? Genel başkanının lüzumsuz atraksiyonları işte... Lâkin adam da haklı birader, tamam biz de biliyoruz tasarı hiç de fena değil, hatta biz iktidarda olsaydık kelimesi kelimesine böyle bir kamu yönetimi reform tasarısı hazırladık.. Deniz Bey de öyle söylüyor zaten ama tasarının

Kıbrıs meselesinin son safhası yarım yüzyıllık kıdem kazandı; daha doğrusu elli seneden beri Kıbrıs'ta inisiyatif kullanıyoruz ve elli senede yaptıklarımız çözüme hizmet etmedi. "Tarih sürecinde elli sene nedir ki?" denilebilir, doğrudur; yine de şu yarım asırlık zamanda, -Rum tarafının dessas politika anlayışını da unutmadan- siyasi çözüm

Yeni tanıştığınız birine kendinizi, "ben dürüst ve prensip sahibi bir insanım" diyebilir misiniz; artık deniliyor ve tabii karşılanıyor! İletişim dünyasında bir şeyin aslı ile medyalardaki hali arasında sadakat aranmaması asıldır; öyle olmasa ne çok insan işsiz, nice kuruluşlar fonksiyonsuz kalırdı. Yeni tanıdığınız biriyle on dakika insani temas kursanız,

Bu hatayı hepimiz yapıyoruz; tenkid önemsemektir, hatta tenkidin dozunu fazlaca kaçırıp hakaretâmiz imâlarda bulunmak bile ilgiyi kişiye gönderilen bir, "sen varsın ve ben seni çok önemsiyorum; tenkide değer buluyorum, varlığın beni çok ilgilendiriyor" mesajıdır. Ne var ki tenkidi genellikle "harcamak, haddini bildirmek, ağzının payını vermek" mealinde

Daha üç ay var sayılır ama işte "seçim sath-ı mâil"ine girdik; adaylar bugünlerde gelinlik kız gibi süslenip püslenerek ortalıkta arz-ı endâm edip, genellikle delegelerden oluşan bir muazzez topluluğa nezaket ziyaretlerinde bulunuyorlar. Peşinen hayırlı olsun! "Yel kayadan ne aparır" demişler; "ne aparsa kârdır" diyerek

Brezilya Hükümeti, kendi vatandaşlarına ABD'nin uyguladığı vize uygulamasının aynısını Brezilya'yı ziyaret etmek isteyen ABD vatandaşlarına da "çektireceğini" açıkladı. "Helâl olsun; keşke bizimkiler de aynı şeyi yapsalar" diye geçti içimden. ABD Hükümeti'nin son yıllarda kolektif bir paranoya haline getirdiği güvenlik endişelerini

Aklıma hep döne dolaşa rahmetli Mehmet Çınarlı büyüğümüzün babasına yazdığı şiirdeki, "Asker görünce ağlardın" mısraı geliyor; "Asker görünce ağlardın". Bizde milli bayramların, bazı gözlemciler tarafından fazlaca "militer" manzaralar verdiği vehmi belki kısmen doğrudur ama askersiz milli bayram nasıl bir şeydir ki? Asker yürüyecek; gıcır

Şahin Alpay'ın dünkü yazısı CHP'nin çıkmazı konusunda ilginç bir hükümle sona eriyordu: "Bu partinin tavanı ile tabanı arasındaki zıtlık artık son bulmalı". Bir araştırmaya göre CHP'li seçmenler arasında AB taraftarlarının miktarı % 86'ya kadar çıkarken birlikten şüphe duyanların oranı % 21'

Belki en mühim meselemiz şahsiyet buhranı; "ne zaman yoktu ki?" diyeceksiniz; her zaman vardı ve olacaktır lâkin bugün öyle bir demdeyiz ki, buhranın varlığını fark etmek bile bir farklılık alâmeti olmuştur. Varlığı fark edilmeyen hastalık, aslında yoktur; teşhis edilemeyen hastalığın ise tedavisi olmaz. Şimdiki zamanı, diğerlerinden ayıran fark