Altı sene önce üç aşağı-beş yukarı tam da bugünlerde, o âna kadar hiçbirimizin varlığını bile bilmediği Genelkurmay'ın internet sitesinde bir basın açıklaması yayınlandı; bildiri gece saat 23 sularında web sitesine konulduğu için çoğumuz farkına varmadık; gümbürtü ertesi sabah koptu. Genelkurmay kısaca şunları söylüyordu: “23 Nisan öncesinde yurdun bazı

Muhterem Recai Güllapdan’ın adresini bulmak hiç kolay olmadı. Şehrin ortalarına sığınmış, eski bir kuş kafesini andıran eski mahallelerinden birindeki, iki katlı, çıkmalı, kafesli ahşap evinin adresini herkeslerden sır gibi saklayan Recai Bey’in ketumluğu dillere destandır. Bir müşterek tanıdığımız vesâtetiyle kendisiyle mülâkî olabilen ilk gazeteci olmak, doğrusu ürpertici bir

Bu yazı herkese hitab ediyor. “Nasıl olur?” diye merak edebilirsiniz; açıklıyorum: İnsanlar ikiye ayrılır; ömrü boyunca diş doktoruna işi düşmeyenler ve ötekiler. Takdir edersiniz ki bu iki sınıftan birine girmeye mecbursunuz, ortası yok! Size uzun uzadıya dişçi koltuğunda başıma gelenleri anlatıp moralinizi bozmak niyetinde değilim; hemen belirtmeliyim ki dişçi koltuğu,

Her gazete kendine göre okuyucusuna bir değer verir, taltif eder, “Siz değerli okuyucularımız için hazırladığımız bu yazı dizisi...” vesaire sözleriyle gönlünü yapmaya, yüceltmeye çalışır. Diğerleri için pek tabii görünen bu olgu, Zaman Gazetesi için çok daha başka, çok daha farklı bir mahiyet taşıyor. Lâkin burada şahsi ve önemli bir meseleyle

Radyo ve televizyonlarda “ürün tanıtımı” adı altında dakikalarca süren reklâmlara muhatap kalmaya artık alıştık. Bir ahbapla bu konudan bahsederken çok hoşuma giden bir hâtırasını nakletti: Yakın arkadaşlarından birisi, mezun olduktan sonra bal üreten ve pazarlayan bir şirkette iş bulup çalışmaya başlamış. Yakınlarda karşılaşınca bizimki, -Hayırlı olsun, demiş, “İşe girmişsin, bal

Büyük, klasik tarzda bir camiye içerden bakıyoruz; karede şöyle bir resim var: İmam, tek başına mihrabtaki yerinde dizlerini kırmış oturuyor; önündeki rahlede bir laptop. Cami bomboş. İmam, laptopunun ekranına bakarak şöyle diyor: “Ehehee 150 layk olmuş cemaatim!” Bir başka karede bir google sayfası görüyoruz. Google'ın “o”ları sarıklı,

Trabzon’da bir çay ocağı. Müşterinin biri garsona sesleniyor: -Abi bize iki çay, ama biri açık olsun! Garsondan cevap:-Peki ama, hangisi açık olsun? * Kitabın adı “Aslı Gibidir”. Altındaki başlık ise özet mahiyetinde: “Kitaptaki kişiler ve olaylar hayal ürünü değildir.” Anladınız tabii; anlatılanlar Karadeniz’de geçiyor ve hepsi de Karadenizlilerin

Böyle şeyler ihmâle gelmez, peşinen kaydı düşülmelidir; aşağıda (italik harflerle) göreceğiniz satırlar bana değil, bir mânâda gazetemizin “Sahaflar muhabiri” sayılmak icab eden gazeteci arkadaşım Yusuf Çağlar’a aittir. Gediklisi olduğu sahaflar muhitinde pek zarif, bir o kadar hüzün verici ama mutlaka paylaşılması gereken bir hâdiseye şahit olmuş. Dilemiş ki bu

Atatürk’ün boyunun ne kadar olduğunu tartışıyoruz cumhur cemaat! Ortalıkta farklı rakamlar dönüyor olsa gerek ki, genelkurmay, işi gücü bırakıp resmi sitesinden açıklama yaparak duruma kesinlik kazandırmış bulunuyor. “Muamelât-ı zâtiye dairesi” yani şahsi işlemler birimi arşivinden alınan bilgilere göre Atatürk’ün boyu 1.74 cm. 42 numara ayakkabı giyiyor, kilosu

Başkanımız, pardon Başbakan’ımız, Avrupa Birliği’ni, “Biz de Şanghay Beşlisi’ne girersek görürsünüz siz gününüzü” diye korkuttuğundan bu yana, sizleri pek bilemem ama kendi nefsime oturup, “AB’den vazgeçsek iyi olur mu acaba?” diye düşündüm. Aslında 90’lı yıllarda Gümrük Birliği anlaşmasına imza attığımızdan beri bu mesele hepimizi ilgilendiriyor

Geçen hafta bu sütunlarda kaleme almış olduğum “Pekmez” başlıklı yazı, önümde pırıl pırıl bir gelecek vaat eden yeni bir ufuk açmış bulunuyor sevgili okuyucularım... Şöyle oldu; hafta, içinde bir okuyucu mektubu aldım, şunlar yazılıydı: “Merhaba Ahmet Bey, Zaman Gazetesi Pazar, 3 Şubat günündeki yazınızdaki pekmezi alıp kullanmak istiyorum. Bu ürünü

-Evet sayın dinleyicilerimiz; Şamata FM’de buram buram, şıngır-mıngır Ankara türküleri programında oynadık; neşemizi, havamızı bulduk, şimdi dikkatle ama çok dikkatle bize kulak kesilmeniz menfaatiniz icabıdır. Biraz sonra size tanıtacağımız ürün aklınızı başınızdan alacak, duyduklarınıza inanamayacaksınız. Evet, ürün tanıtımına geçmeden evvel bu mucize pekmezi sizlere anlatacak olan saygıdeğer bilim adamı,

Şehre 20 kilometre uzaklıkta, volkanik olması lâzım gelen iri kaya püskürtülerinin ortasından geçen cılız derenin açtığı vadi tabanındaki söğüt yeşilliklerine tutunmuş avuç içi kadar bir yer; çermik. Öhlez dere yatağının hemen kenarından kaynayan gazlı suyu ilk kim fark etmiş bilinmez; kaynağı biraz genişletip etrafını çevirerek havuz haline getirmişler, olmuş kaplıca.

-Merhaba kaptan, boş musunuz, binebilir miyim? -Boşum abi, buyur, binebilir miyim ne demek? Burası ticarî bir işletme sevgili abim. Farzımuhal berber dükkânınız olsa, müşteri de kapıdan başını uzatıp, içeri girebilir miyim, tıraş olabilir miyim dese, ne cevap verirdiniz? Ticarî taksi de bir ticarethanedir, elbette bineceksiniz, siz söyleyeceksiniz ben de oraya

Önceki cumartesi, Çengelköy'ün Yıldırım Beyazıt Camii'nde bir arkadaşımızı rahmet yolculuğuna uğurladık. Yarısı cami kapısı önünde bekleşenlerden değildi cemaat; namaz vaktinde camide, cenaze namazı için avluda vakarla görevlerini yaptılar. Giden, Çengelköy Çınaraltı Hamdullah Paşa Camii imamı Davud Özgül hoca'ydı; uğurlayanlar ise cemaati ve dostları. Üsküdar

Hava yağmurlu. Kadıköy'de bir sahaf; vakit geçirilecek en güzel yer. Girişte, “Neyi aramıştınız?” sualiyle karşılaşınca biraz bozuluyorum ama az sonra anlıyorum ki o, benim gibi eski kitaplar arasında, -nasibine- tesadüfi göz gezdirmelerle gezinmeyi sevenlere değil, daha ziyade adı-sanı belli kitaplar arayan genç müşteri kitlesine alışageldiği soruyu yöneltmektedir. -Birşey

Deniz”le ilk uzun süreli alâkam, askerliğim esnasında başladı; çoğunuzun yanlış tahmin ettiği üzere yedeksubay kurra torbasından çektiğim hizmet yeri bir sahil şehri değildi, denizi bile yoktu ama “Deniz”i vardı. Bildiniz; Van Gölü’nün batı yakasındaki Tatvan’dı nasibim ve oralılar hemen burun dibindeki Van Gölü’nden bahsederken kesinlikle

Bugün ayın 23’ü. Siz bu satırları sâlimen okuduğunuza ve dün itibarıyla neredeyse bütün dünya basını tarafından şamatası yapılıp duran şu meşhur Maya Kıyâmeti’ne dair bir alâmet belirmediğine göre asayiş berkemâl demektir. Öyleyse işimize gücümüze bakalım. Güzel... Dikkat çöpleriniz sizi ele veriyor! Diyelim ki kıyâmet koptu ve medeniyet nâmına

Mehmetpaşa Mahallesi, şehrin kuzeyindeki neredeyse son mahalleydi ama bugünkü tâbirle o mahalleye kenar mahalle, periferi veya varoş demek mümkün değildi. Şehrin kalbi sayılan hükümet meydanına âheste yürüyüşle siz bilemediniz on dakika çekiyordu. Mahallenin bitiminde âniden tarlalar başlardı. Genç okuyuculara garip görünecek bu özelliğin, aslında ortaçağlara mahsus bir nitelik taşıdığını çok

Kapalıçarşı'yı bilmeyenimiz yok. Yerli-yabancı her turistin yolu bir şekilde düşer buraya; sayısını bilmediğim kapılarının birinden girer ötekinden çıkarlar. Her gün onbinlerce insan akar bu eşsiz çarşının damarlarından. Biz işimize bakalım: Yandaki fotoğraf, Kapalıçarşı'nın Nuruosmaniye Camii tarafına bakan kapısını gösteriyor; önce fotoğrafı dikkatlice inceleyiniz, imtihan soruları bu

Taksim Meydanı’nın bir kısmını düzenleme çalışmaları üzerine yine her zaman olduğu gibi ikiye ayrıldık: 1- “Zinhar mübârek Taksim meydanımızın kılına bile dokundurtmayız” diyenler... 2- Benim de aralarında olduğum ilgisizler. Görebildiğim kadarıyla fikir sahibi belediye dışında bu projeyi cân u yürekten savunan yok. Kamuoyunun umurunda bile değil Taksim’de ne

Câmi denilince aklımıza ne gelir? Bir okul çocuğuna “Câmi resmi çiz” dediğinizde nasıl bir resim yapar?” “Bilmeyecek ne var” diye düşündüğünüzden eminim; büyük ihtimâlle şöyle cevap vereceksiniz: Câmi dediğin Osmanlı câmileri gibi olur ama öyle ufak tefek, ahşap, kâgir bir şey değil; Osmanlı sultanlarının vaktiyle inşâ ettirdiği türden kesme taştan

Hayırlı bir iş sebebiyle bayramı Bursa'da geçirdik. Nilüfer ilçesine hayırseverlerin yaptırdığı Merve Camii'ni ikisi cuma, biri bayram vesilesiyle, üç kere görmek kısmet oldu; hele asıl harîm kısmının ilk defa ibadete açıldığı ilk cuma namazında orada olmak ayrıca çok güzeldi. Adını bilmiyor, inşaat halini hep uzaktan seyrediyordum.

“Türk mucidin yeni başarısı” haberi, her Türk gibi benim de ilgimi çekti hemen; baktım, dört tane tekerleği var ve motorla çalışıyor! Bir hayli zaman, “Bu bir araba olabilir mi; hani şu bildiğimiz otomobil benzeri bir şeye çok benziyor bu icat?” diye derin düşüncelere daldım. Evet, otomobil olabilirdi, üstelik yarış otomobillerinin

Geçtiğimiz ayın sonlarında Sakarya’da bir cinayet vukû buldu. Cinayet ruhsatlı bir silâhla işlendi; cinayeti işleyen zanlının mahalli nitelikte yayın yapan bir gazete sahibi olduğu ileri sürülüyor. “İleri sürülüyor” tâbirini anlayışla karşılamalısınız. Cinayetin nasıl cereyan ettiği hakkında yeterince şâhit ve delil var ama hukuk usûlü açısından bu inceliğe riayet etmek