Milliyetçiliğin siyasi dili ile, insani bir vakıa olarak tespit ve kabulü arasında çok ciddi bir farklılık var ve bu farklılık buhranlı bir siyasi rant alanı teşkil ediyor. Milliliğin ve milliciliğin bir siyasi dile tercümesi dünyanın her yerinde sıkıntılı ve üretilmesi müşkül bir iştir. Türkiye'de millicilik refleksinin siyasi şuur

Meseleye iyimser bakmamak için sebep yok: Bir Arap kelam-ı kibar'ı "her hadisenin hayrı kendisiyle birlikte vuku' bulur" diyor. Yeni cumhurbaşkanının şahsiyet itibariyle yeterince tanınmadığı hakkında kamuoyunda yaygın kanaati ciddiye alıp endişelenmek için sebep yok; kullanılamayan ve yönlendirilemeyen bilgi yüktür. Selefini vaktiyle iyi tanıyor olmamızın işe

Zaman'ın cumartesi manşeti, Demirel'in "merkez sağ"da yeni bir birlik oluşturmak üzere harekete geçeceğini haber veriyor; mefhumun muhalifinden hareketle Demirel'in merkez sağı bir anlamda "darı anbarı" gibi gördüğü açık ve bu hesaba göre merkez sağ denilen kütle, Demirel'den

Eğer yanılmıyorsam mantık dersi sadece liselerin müfredatında yer bulabiliyor. Ben lisede mantık okumadım, galiba sonradan bir ara tercihli ders olarak okutuldu. Şu anda mantığın liselerde mecburi olup olmadığını bilmiyorum; ama ağırlık itibariyle mesela bir kimya kadar itibarı olmadığından eminim. Haftada bir saat verilen, öğrenci nazarında ortalama düzeltmeye yaradığı zannedilen "

"Galatasaray'ı desteklemek zorundayız" başlıklı yazının üstünden bir ay geçmiş. Sair zamanlarda bu gibi "Sarı- Kırmızı" yazılardan sonra Fenerbahçeli okuyucularımın gösterdiği mutad tepkiler gelmediğine göre mesaj doğru anlaşılmış demektir. Galatasaray'ı desteklemek epeydir "sarı- kırmızı" markalı bir tutku olmaktan çıktı. Karabudun Türkleri&

Bir okuyucu "diyalog paranoyası" sayılabilecek uzun bir "e-okuntu" göndermiş; ezcümle diyor ki: "Diyalog tehlikelidir. Hazreti İbrahim'de buluşurken "Efendimiz"i ıskalamış olmuyor muyuz? Kaldı ki onlar son peygambere inanmıyorlar; inansalar zaten Müslüman olurlardı. Muharref Tevrat ve İncil gerçeği ortada dururken diyalog diye

Geçtiğimiz perşembe günü Şanlıurfa'nın Harran mevkiinde cereyan eden hadise, Türkiye'nin gerçek gündeminde ilk sırayı almayı hak eden evrensel bir boyut taşıyordu. Nicedir iç siyasetin bodur ayrıntılarında dedikodulaşmaktan ülkemizin gerçek potansiyelini şuur katına çıkarmaya fırsat bulamıyoruz. Gazete vitrinleri, her sabah hakikati bir kere daha iğfale memur bir

Harran harabelerindeyiz. Harran'ın bilinen tarihi, insanoğlunun toplayıcılık ve avcılık düzeninden ziraata geçişi ile denk; "Neolitik inkılab" bu topraklarda başladı. Nasıl başlamaz ki; Harran bir toprak denizi. Üzerinde gezindiğimiz harabeler bundan dört bin sene öncesine tarihleniyor, "kimler varmış biz burada yoğ iken" mısraını hatırlamadan edemiyorsunuz.

Mustafa Kutlu'nun "Uzun Hikayesi"ni tezgahta görünce içim ısındı; hani eski arkadaşların evlatları büyür, günün birinde üniversite okumalarına gidip baba ocağından uzaklara düşerler de bir öğleden sonrası "amca"larının elini öpmeye gelirler ya; işte öyle bir sıcaklık; bir "yeğen" muhabbetine benzer bir

Haber önce, on İngiliz taraftarının yaralandığı biçimindeydi; doğrusu "oh olmuş serserilere" diye geçti içimden. "İngilizler bizde hiç serseri yok sandılar galiba!" Tam tamına böyle düşündüm, "Bizimkiler hooliganların taşkınlığını karşılıksız bırakmayıp derslerini vermişlerdi." Gece yarısına doğru ilk, ertesi sabah ikinci İngiliz'in ölüm haberini

25 Mart tarihli "İstiklal-i Tam..." başlıklı yazıya, doğrusu hiç ummadığım bir mahfilden ilgi gösterildi: Sayın Doğu Perinçek telefonla arayarak, Can Dündar'ın mehaz gösterdiği kitabın kendisi tarafından (Kaynak Yayınları) yayınlandığını söyledi; Sayın Perinçek'in verdiği bilgiye göre Mustafa Kemal Paşa'nın 15-19 Ocak 1923 tarihlerinde

Birileri, şu bizim Türkiye'nin adını "Turkey" yapmış; aman ne akıllar, ne büyük zekavetler? Dar-ı dünyada ite-kakıla da olsa kendimizi rahat hissedebildiğimiz tek coğrafya parçasına "isim koyma" hakkından uşakça bir tabasbusla vazgeçiyor, "Türkiye" ismini bir kısım firenge içindeki küçük "i" ve

Samsun'da toplanan 8. Türk Kurultayı'nın, "Türk basını"nda uyandırdığı tesiri anlamlı buluyorum. Gazeteci tabiriyle "etekten" verilen, nezaket kabilinden kotarılmış zoraki haberler; heyecansız, perspektifsiz değerlendirmeler. Türkiye bütün dikkatini, içine milletvekili maaşları ile ilgili düzenlemenin "hassasiyetle" yerleştirildiği anayasa değişikliği aranjmanına teksif etmiş

Bir insanın veya insan topluluğunun işini doğru-dürüst icra etmesinin adı ne zaman "Batılılık", "çağdaşlık", "evrensel değer" oluverdi? Galatasaray'ın orta sınıf bir İspanyol takımına kendi evinde dört gol atması bir kere daha değer yargılarımıza kısa devre yaptırdı. Bazen topluluk halinde yaşamayı yeni öğrenen

Hayır; akıl sağlığımızı bozmanıza izin vermeyeceğiz, direneceğiz; aldırış etmeyeceğiz, ciddiye almayacağız; kum havuzuna kurduğunuz sekizinci sınıf tiyatro sahnesindeki ucuz dramalarınızda taraf değil, seyirci bile olmayacağız! Yani olmamalıyız! Biz cambazhane seyircisi, kumpanya müşterisi miyiz? Daha geçen hafta 69. maddeyle yatıp kalkıyordunuz; temyizi kabil bir mahkeme kararından sonra ne oldu ki dikkatleriniz

The Times'ın asparagası ile yüz yüze değilsek, İngiltere Başbakanı Tony Blair'in Kur'an'ı üç kere baştan sona okuduğu haberine inanmamız gerekiyor. Haberin sunuluş tarzı, akla hemen şu muzip nükteyi getiriyor: "Bizimkilerin siftahı var mı acaba?" Haberin altındaki spotta Blair'in

İskender Iğdır... Gerektiğinde sağa-sola bakmadan, fark edilmek endişesiyle öksürük akordu yapmaya tenezzül etmeksizin elini taşın altına sokmaktan çekinmeyen bir delikanlı, bir "adam!" Onu sağlığında değil de, trajik ölümünden sonra fark etmekten ötürü üzgün değilim; aslında gerçek kahramanlar bilinmeyen ve bilinmek istemeyenlerdir. İmaj ve şöhret budalalığının insanları zıvanadan çıkardığı

Erdemli bir toplum olmayabiliriz; bu, çok su götürür bir hüküm; ama gerçek ne olursa olsun, erdemle nisbetimiz ne kadar ikiyüzlü ve riyakar olursa olsun erdemi taklid etmeye, erdemli imiş gibi davranmaya mecburuz. Müteal değerlere inancını kaybettiğinde, insan çekilmez bir mahluk oluyor. "Cumhuriyet fazilettir." sözü bir tespit değil, temenni;

Geçenlerde bir ilmi makale okudum ve şaşırdım; Uğur Mumcu'nun katledilmesinden sonra Atatürkçü Düşünce Dernekleri'nin sayısı neredeyse on kat artmış (rakamı tam hatırlamıyorum, 7 iken 70'e yükselmiş gibi mesela). Atatürkçü düşünceyi savunmak için kurulan bir derneğin popülerliğe kavuşması, niçin sevilen bir yazarın katlinden sonra mümkün

Hoşbulduk Kurtul Bey, çok naziksiniz; beni bu programa davet ettiğiniz için teşekkür ederim; önemli ikazlarım olacak, onları dile getirme fırsatı bulduğum için çok sevinçliyim. Şimdi durum şöyle Kurtul Bey; oooh, beylerin canı sıkıldıkça bir okul açıyorlar. Yahu okul açmak öyle kolay mı? Hem okul açmak da ne demek oluyor; bunlar