Yapmayınız arkadaşlar, bu çocukların ekmeğiyle oynamayınız. Onlar da aile babası, onların da akşam olunca ekmek götürmek zorunda oldukları bir evleri, ödenmesi gereken faturaları, evlâd ü ıyâlleri var. Onların yüzünü yere eğdirmeyiniz; çoluk-çocuklarına karşı mahcub etmeyiniz. Üç-beş kuruş tasarruf edeceğiz diye bu necîb ve acîb vatan evlatlarının morallerini bozmayınız.

İnterneti kınıyorum, çünkü internet yüzünden isteyen herkes, memleketini cebine koyup istediği yere götürebiliyor. Bundan on sene kadar önce böyle bir cümle kuracağımı söyleseler inanmazdım; bendeki değişim bâriz ve bazen kendimi tanımakta zorluk çekiyorum. Türkiye’yi cebine koyup götürmek fikri, bazı insanlarda farklı-meselâ akçalı- heyecanlar uyandırabilir. Bende ise, zoraki gidilmiş

Evet farkındayım; bu, tehlikeli bir konu. İstismara son derece müsait. Üstelik Türkiye, -belki eğitim sistemimizi bu açıdan silbaştan sorgulamak lâzım- okuduğunu anlamakta zorluk çekenlerin önemlice yekûn tuttuğu ülkelerden biri. Bugünlerde tansiyonu hayli azaldıysa da on beş gün kadar önce Charlie Hebdo saldırısının yankılarını konuşuyorduk ve hemen herkes, “Ama onlar da

“Bir konuşursam ortalık birbirine girer; yer yerinden oynar” türünden dayılanmalara kulağımız ne kadar âşina; bu cümle bir Türkiye klasiği oldu çıktı. Eskiden böyleleri var mıydı bilinmez ama şimdilerde ‘konuştuğunda’ siyasi dengeleri sarsacak kadar çok şeye şahit olanların sayısı şaşırtıcı derecede fazla. Onlar bildikleriyle böbürlenmiyorlar; sadece susuyorlar ve anlamlı sükûtta gündelik

Şükür görüştürene yahu, gelin bi öpeyim sizi şöyle! Özlemişim vallahi... Bekir, sen şöyle yakınıma gel çocuğum; Ali’yle yer değiştirin. Efgan nerede? Ha! Sesim geliyor değil mi masanın öteki ucuna? Güzel... Eh başlayalım öyleyse! Bi defa arkadaşlar, hoşsunuz güzelsiniz ama genel performansınızı hiç yeterli bulmadığımı bilmenizi isterim. Bakınız, saraydaki bu

O meşhur tâbirle, ‘Hiçbir masraftan kaçınmayarak’ ama bu arada kamuoyundan gizlice yaptırılan saray, siyasi hayatımızda yeni bir dönemin sembolü oldu. Alelacele saray sıfatı verilen bu bina aslında Başbakanlık binası olarak kullanılacaktı ve ilk hazırlıkların o niyetle yürütüldüğünü öğreniyoruz; eğer Başbakanlık ofisleri olarak hizmete girseydi, imar ve çevre mevzuatına takılan kısımları

Charlie Hebdo hadisesi ve ardından Cumhuriyet Gazetesi üzerinden yoğunlaşan, “Dinimize sövdürmeyiz” edebiyatı, açık söyleyim, beni çok endişelendirdi. Şunu farkettim ki kitlevî taassubun uyandırılması için birkaç ucuz tahrik kâfi iken sulh ve itidalin yerleşmesi için çok daha fazla zaman ve emek lâzım. Yapmakla yıkmak arasındaki fark gibi; yapmak zor ve zahmetli

Çevre ve Şehircilik Bakanlığı, 3194 sayılı İmar Kanunu’nun bazı maddelerini değiştiren torba yasa uygulamasıyla bir mânâda bu bakanlığın varlık sebebini tartışılır hale getirdi; bu kanun kabul edilirse (ki 2x2=4) daha önce yargı kararıyla imar vaziyeti iptal edilen binalar affedilecek. (Zaten binaların ne kabahati var ki?) Affın gerekçesi kazanılmış

“Alnı secde görmüş o iyi Müslümanlar nerede sahi?” diye soruyor Hürrem Sönmez, diken.com.tr’deki yazısında; ardından zehir gibi satırlar geliyor: “Memleketin çeşitli şehirlerinde savaştan kaçan Suriyeli kadınlar pavyonlarda konsomatrislik yapıyor, erkekler parayla savaş mağduru kadın satın alıyor, küçüçük kız çocuklarını alıp satıyor… Müslümanların bunları yapması imanınızı hiç örselemiyorken,

Özel platformdan yayın yapan bazı TV kanallarında “How it’s made?” adıyla yayınlanan bir dizi belgesel var; Kanada mahreçli bu dizide kısaca “Nasıl yapıyorlar?” sorusuna 5-6 dakikalık kısa belgesellerle cevap veriliyor: Keman nasıl yapılır, futbol topu nasıl yapılır, kalem nasıl yapılır? Son yıllarda beni büyüleyen belki yegâne belgesel bu.

Evvelâ selâm eder, hasretle kucaklarım sevgili Hidâyet Bey. Bugün itibariyle tutukluğunuzun dördüncü haftası doldu; dualarımız sizin şahsınızda bütün mazlumlarla beraber. Silivri’deki mecbûrî ikametiniz sizi tanıyan ve sevenler için hamdolsun bir zül vesilesi değil bilakis sebeb-i iftihar oldu; sizi ‘oraya koyan irâde’ye gelince, bu tutukluluk onlar için gün

Madem ‘trend’ budur, ‘Kambersiz düğün olmaz’ diyerek ben de ‘aklama-paklama’ alayına katılıyor ve kendi hırsızımı affediyorum! Olay şöyle oldu: Defterime not ettiğim için gayet iyi hatırlıyorum: 2013 yılı 23 Nisan’ı sabaha karşı 4.30 sularıydı. Sanki birinin sert bir cisimle kalorifer borusuna vurmasını andıran bir sesle uyanıp başucu

Hicrî 9 Rebîülevvel 1436 tarihinin tam da 31 Aralık’a denk geldiğini pek azımız biliyorduk ama o günün ‘yılbaşı’ olduğunu neredeyse bilmeyenimiz yoktu! Millî Gazete refikimiz eksik olmasın, şâhâne bir birinci sayfa posteriyle, unutanlara yılbaşını hatırlattı: “Uyma şeytana; aldanma, kutlama!” ikazlı kapaktaki korkunç Noel baba tasviri ile irkildik. Hmm, bugün

Başlangıç: Bu anayasaya aslında gerek yoktu fakat elâleme karşı, “Yahu bu Türklerin bir anayasaları bile yok” dedirtmemek için lüzum hâsıl oldu. Bizim danışman çocuklar tarafından kaleme alınan bu anayasa aziz millete bir ikrâmımız olsun. İlke itibarıyla bilinmelidir ki bu metin, millî irâdeyi tek başına temsil eden ‘Reis’ hariç herkes için

İslâm tarihinin ve mefâhirinin ‘İkinci Ömer’i olarak bilinen Ömer ibn Abdulaziz, hilâfet makamına geçtiğinde hutbelerde Emevîlerin icad ettiği Hz. Ali ve Ehl-i Beyt’e lânet okunması âdetini kaldırarak onun yerine Nahl Sûresi’nin 90. âyetinin tilâvetini emretmişti; âyet şöyledir: “Şüphesiz Allah, adaleti, iyilik yapmayı, yakınlara yardım etmeyi emreder;

Çözüm, tek başına bir kelime, barış da öyle... Bu kelimelerin içini herkes kendi beklentilerine göre biçimlendiriyor. Aynı kelimeyi karşılıklı tekrarlamak anlam beraberliği sağlamıyor. ‘Kürt Barış’ın önündeki en çetin zihnî engel işte bu. ‘Çözüm’den benim anladığım şey, genel çerçevede Kürt asıllı vatandaşlar üzerinden devletin yürütegeldiği kimliksizleştirme ve sindirme yaklaşımının

Hâl ve gidişattan memnun olan bir kısım milletimiz henüz farkına varmamış olabilir. Vaziyet vahimdir, kısaca arz edeyim: Diyelim ki yeni bir yolsuzluk çetesi çıktı ortaya ve dört koldan sistemli bir şekilde kamu hazinesini soyup soğana çevirmektedir. Hayatta mümkün değil ve olamaz fakat diyelim ki bu bir senaryo veya dizi senaryosu!

Ekmek Teknesi ve Avrupa Yakası’ndan sonra dizi seyretmedim desem yalan olmaz. Bunları söylerken entelektüel bir züppelik taslıyor, sözü “Dizi seyredeceğime vaktimi daha iyi değerlendirir, felsefeyle, şiirle, fikir eserleriyle ilgilenmeyi tercih ederim” demeye getiriyor değilim. Dizi seyredenleri küçümsemiyorum; “Dizilerde aradığımı bulamıyorum” demek daha doğru. “Tek Türkiye” dizisini de bu cümleden

28 Aralık 2011 akşamı Hava Kuvvetleri’ne bağlı F-16 uçakları, Şırnak’ın Uludere ilçesi yakınlarındaki Irak topraklarında, içlerinde üst düzey PKK yöneticisinin bulunduğu istihbaratıyla kalabalık bir topluluğun üstüne bomba yağdırdılar. Olayda 34 kişi öldü, bir kişi sağ kurtuldu. Birkaç saat sonra vurulanların terörist filan olmayıp Irak’tan Türkiye’ye

Yakın dönemin cumhurbaşkanları genellikle düz hukuk mantığına sahip insanlar oldukları ve anayasada cumhurbaşkanının yerini tayin eden maddeleri, ‘bir başka gözle’ okumayı pek akla getirmedikleri için meselenin farkına varmak hayli güç oldu. Neyi kasdediyorum; meselâ 103. maddedeki yemin metni... Bu metinde üzerine yemin edilen hususlara, son üç ay içindeki performans itibariyle

Niçin gazetecilik mesleğini seçtiniz? Sizi gazeteciliğe yönelten iç ve dış odakları açıklayınız? Yapacak başka iş bulamadınız mı? Gazeteciliğin, sadece güzel ve iyimser şeyleri anlatma mesleği olduğunu size hatırlatan olmadı mı? Önünü ardını düşünmeden yaptığınız yayınların insanları birbirine düşüreceğini ve bazı beyefendileri rahatsız edebileceğini niçin hesaplamadınız? Bir yazınızda, “İnsanlar ikiye ayrılır;

17-25 Aralık 2013 tarihinden bu yana yaşananlar, -siyâset bir tarafa-toplumda derin bir duygu kırılmasına ve ayrışmaya sebep oldu. Aşağıda okuyacağınız yazı, geçirdiğimiz cinnetin gündelik hayatta ve ruhlarda nasıl dramatik kopuş ve kanamalara yol açtığını gösteriyor. Anlayacağınız sebeplerden ötürü yazarın ismini saklı tutuyor ve sizi bu farklı edebiyatla baş

Masaya bir bardak su koydum. Sonra, mahkeme salonunda karar açıklanırken Hidayet Karaca ile Ekrem Dumanlı’nın birbirlerine sarılarak verdiği o müthiş fotoğrafı internetten bulup bilgisayarıma ekran resmi yaptım. Bir bardak su ve o fotoğraf! O birkaç yudum su ki, ancak savcı yardımcısının talimatıyla, devletin nâmusuna emânet edilmiş şüpheli şahsa sanki

Bugün itibarıyla “Birinci Geleneksel 17-25 Ayarsızlar Haftası”na girmiş bulunuyoruz. Kutlu olsun! Bu haftanın ilham ettiği yüksek değerlerden, kutlu becerilerden ve ‘alnı secdeli’ mü’minlerin zamanla nasıl birer yolsuzluk dişlisi haline gelmesinden bahsetmemiz ve çocuklarımıza, “Bakın evlâtlarım, bu amcalar vaktiyle böyle kötü işler yaptılar; fıtraten fena insan değillerdi fakat

Sizlere bu satırları, hani bir arkadaşın gözlerini devire devire, “İnlerine gireceğiz inlerine” diye ima ettiği yerden yazıyorum. Kültür Servisi Yayın Editörü Ali Çolak’ın koltuğunda oturuyorum ve haberi olmaksızın bilgisayarına geçici olarak el koymuş durumundayım. Az önce şahit olduğum ve muhtemelen sizlerin de ekranlardan seyrettiğiniz sahneler göz önüne alındığında burası