Madde 1: IŞİD mensubu insan kasaplarının kafa kesme videolarını ve fotoğraflarını yayınlayan her haber kuruluşu, açıkça terörizme destek veriyor. IŞİD bu eylemleri, avucundaki çaresiz rehineleri cezalandırmak için değil dünya kamuoyuna dehşet salmak ve propaganda yapmak için yapıyor. Bu görüntülerin “haber değeri” varsa da canı cehenneme! Madde 2: İngiliz vatandaşı olduğu

Kâğıt üstünde parlamenter sistemin bütün kurumlarıyla ayakta ama yine de Türkiye'de rejim adım adım otoriterleşiyor ve bir parti devletine dönüşüyor. İki gün önce Cumhurbaşkanı'nın Beylerbeyi Sarayı'nda yaptığı “Basına kapalı basın toplantısı” bu alâmetlerden biriydi. Hükümete sâdık gazetecilerin ismen davet edildiği bu toplantıya, “güvenilmez” ve

Bunca gayretten ve hükümete doğru yolu göstermek için sarfetmiş olduğum bunca bedava mesaiden sonra bir hususta olsun bir fikrimin ciddiye alınarak uygulamaya konulması, bende çelişkili duygular uyandırdı. İlk olarak elbette memnunum çünkü hükümet, nihayet kadr ü kıymetimi anlamış bulunuyor; öte yandan hiç memnun değilim çünkü ben o fikri vaktiyle tamamen

Dış politikamız an itibariyle, tok karnına midesine tekme yemiş gibi. “Davutoğlu önceki hükümetten enkaz devraldı” derken latife yapmıyorduk. İşte düvel-i muazzama, IŞİD’i cezalandırmak için harekete geçti; Obama, bize bile danışmadan “Nerde olursa olsun onları avlayacağız” diyor. Türkiye ise 49 rehine yüzünden askeri ve diplomatik açıdan kımıldayamaz halde. Bu olgular

Altmışlı yıllar, işçilerin sendikal hakları için ayağa kalkmasına sahne oldu. İkibinli yıllara gelince işçi hareketinin mahiyeti değişti ve işçilerin can güvenliği mücadelesine indirgendi. Bu içler acısı durum, işçi statüsünde evine ekmek götüren herkes için büyük bir kayıptır. Yetmişli yılların yükselen değeri sol sendikacılık anlayışına göre, işçinin hakkını vermek için işverenin,

Zihnî ve itikâdî zemîni itibariyle bir dinibütünün, kendine pek yakıştırdığı o safgönüllü edâyla “N’ooldu, 17 Aralık’ta vahiy mi geldi?” diye tecâhül-i ârifânede bulunması önemli değildir, sadece hazindir. Evet, vahiy geldi ve geleli takriben 1440 sene oldu ama bilir ve iman ederiz ki, her gün, her an nâzil olmuş

Yazılı basın yoluyla haylicesini aldığım, “Hadi gel seninle polemiğe girek; ağız dalaşı yapak” sataşmalarına bir yenisi eklenmiş; yeni duydum. İktidarın gölgeliğinde serinleyip dururken, herhalde, “Ben kimim ve ne işe yarıyorum; yazdıklarım nereye gidiyor, kim okuyor” gibisinden bir ontolojik dürtüyle huzursuzlanan bir kısım zevat, ara sıra kendilerini celâllenme nöbetlerine sokarak sataşma

62. Hükûmet’in başarılı olmasını temennî ediyorum; bu samimi arzuda, “Davutoğlu’nu karşımıza almayalım, bilakis çaktırmadan destekleyerek, onun, Sayın Erdoğan’a karşı müstakil bir başbakan gibi davranmasını cesaretlendirelim ki araları bozulsun” gibi bir artniyet yoktur. Vallahi! Makbul ve mendup zevâttan sayılmasak da aynı gemideyiz. O şâhâne hutbe’de (unutmak mümkün

“Kültür merkezi önüne dikilen bronz taklidi plexiglass heykeli görünce şaşırdım. Önünden her gün en az iki kere geçtiğim bir yerdi burası, arkadaşlarla ‘galiba dün gece dikilmiş olmalı; iyi ama bu kadar aceleye getirilmesinin sebebi ne’ diye tartıştık. Heykelde yer alan ‘Kangal köpeği’ figürü üzerine lâtifeler yaptık, gülüştük. Sazını bir isyan

Aziz Atatürk, Zâtınızla halef-selef olaraktan bu kutlu ve mânâlı günde sizinle biraz dertleşeyim dedim; işbu içten satırlarımdan bir şekilde haberdar olduğunuzu düşünmek içimi ferahlatmaktadır. Aziz Atatürk, vefatınızın ardından cumhur ile riyaset arasındaki irtibat zayıfladı. Bu mektubumda bundan böyle riyaset yerine başkan kelimesini kullanmamı en iyi sizin anlayacağınızdan eminim. Evet, cumhur

Ekonomiden anlayanlara göre marka değeri kavramı, bir markanın kullanımdan sağlanabilecek bütün finans girdilerinin, an itibariyle değeri demekmiş. Ana faaliyeti kâra yönelik olmayan sair kurum ve kuruluşlar için marka değerini kısaca “itibar” veya güvenilirlik diye tercüme edebiliriz zannediyorum. 2001 krizinden sonra Türk ekonomisinin marka değeri (veya itibarı) dibe vurmak üzereydi; durumu

Muş’un Bulanık ilçesinde FEM Dershanesi’nin basılıp tahrip edilmesi, ardından molotof ve havai fişeklerle binanın tutuşturulması ve dershane içindeki 3’ü öğretmen 5 personelin ancak polis müdahalesiyle kurtarılabilmesi sıradan bir olay değil. T ahripçiler önce Lice’de Mahsum Korkmaz heykelinin yıkılmasını protesto ettikten sonra “gerekçe” olarak dershane ve pansiyonu

Geçenlerde RTÜK’ün Samanyolu Haber ve Bugün televizyonları ile ilgili olarak verdiği yayın durdurma cezalarını eleştiren bir haber ilgimi çekti. Habere göre RTÜK’ün verdiği bazı kararlar sadece yayın kuruluşları için değil, izleyici için de eziyete dönüşmüştü. “Nasıl yani?!” diye merak ettim; şöyle oluyormuş: RTÜK, yayınını durdurduğu programların yerine, ceza

Yeni başbakan adayı Davutoğlu, dış politikada bir enkaz devraldı; ancak sol cebinden sağ cebine devrettiği bir enkaz bu. Yaptığı minnettarlık konuşmasında yeni hükümet programında birinci önceliği, paralelle mücadeleye vereceğini söylemesi bu açıdan mânidardı. “Paralel yapı”, gel deyince gelen, teslim ol çağrılarına uyan, iktidar yanlısı basında yevmî olarak hakaretin her türlüsüne

Sevgili arkadaşlar, Resmî gazetemizin bugünkü yayın toplantısını açıyorum. Haberiniz vardır; Başbakanlık mevzuatı geliştirme ve yayın genel müdürü büyüğümüz, âcilen gördüğü lüzum üzerine tatile çıktı. Kendisine bendeniz vekâlet ediyorum ve recâ ederim, şiddetle aramızda kalsın. Gündemin ilk konusu YSK’dan gönderilen cumhurbaşkanlığı seçim sonuçları. Bombayı kucağımıza bırakıp savuştular resmen! Normal şartlarda

Havalar sıcak; hâliyle havuza atlayan atlayana. “Eyy falanca...” diye başlayan bir ayar cümlesinden sonra, -nereden oluyorsa!- “refîkimiz” Hürriyet, bu yaz sıcaklarını, geleneksel Bodrum kıyıları yerine iktidar havuzunda serinleyerek göğüslemeyi tercih etmiş bulunuyor; nitekim ondan bir süre önce, adı “Ada” mülhem bir beynelmilel (Beynelislâm mı demeliydik?) haber kuruluşunun Türkçe versiyonu

Çocukluğun en leziz, en hatırlanası saatleri herhalde, iyi resimlenmiş bir macera kitabına gömülüp dünyayla alâkayı kestiğimiz dakikalardı. Tom Sawyer’in Maceraları’nı okurken kapıldığım zevk seliyle, aradan elli yıl geçtikten sonra bir daha karşılaşmak ne kadar güzeldi. Eksik olmasın İş Bankası Kültür Yayınları, Modern Klasikler Dizisi başlığı altında yeni bir

Yahu biraz ağırbaşlı olayım, okkalı lâflar ederek insanlara huşû salayım diyorum, mizah ayağıma dolaşıyor. Ciddi sandığımız şeyler esasen o kadar sulu ki, ıslanmamak için kayık tedarik etmek lâzım. Vekilin biri rektörlere gaz ve ilham veriyor, “Başarısının sırlarını sokağa, sokağı köşke taşıyan falanca zat adına kürsülerini üniversitenize ne zaman taşıyacaksınız? Bu

Anayasa’nın 104. maddesine göre Cumhurbaşkanı devletin başıdır ve bu sıfatla Türkiye Cumhuriyeti’ni ve Türk Milleti’nin birliğini temsil eder. Yeni Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı, 104. maddede belirtilen sıfat ve temsil görevlerine hürmeten tebrik ediyorum. Anayasada belirtilen sınırlar içinde kaldığı müddetçe şahsına ve makamına saygı göstereceğim tabiidir. Kezâ

Nuriye Akman dünkü Zaman’da, görevinden alınarak meslekten ihraç edilen eski İstanbul Mali Şube Müdürü Yakup Saygılı ile çok bilgilendirici bir mülakat yayımladı. Tam metni Zaman web sayfasında yer alan bu konuşma 17-25 Aralık sürecinde gerçekte ne olup bittiğine dair bugüne kadar okuduğum en aydınlatıcı metin. Görevinden uzaklaştırılmasına rağmen henüz

Aşağıda okuyacağınız satırlar Hollandalı bir antropolog ve etnoloğun, Türkiye’de iki buçuk ay süren gözlemleri esnasında tuttuğu taslak notlardan alınmıştır. Kendisi Türkiye’de folklorik gelenekler ve törenler konusunda doktora çalışması yürüten araştırmacının Türkçesi biraz kıt ve kırık olduğu için kusuruna bakmayacağınızı ümid ediyorum. O ifadeleri düzelterek metnin samimiyetini bozmak istemedim.

Bu satırların kaleme alındığı 16.15 itibarıyla durum şuydu: Henüz mesleki reflekslerini kaybetmemiş haber kanalları, ABD uçaklarının IŞİD mevzilerini bombalaması üzerine normal yayını kesip bu haberin ayrıntılarına girerken TRT-Haber, normal yayınını keserek Başbakan’ın, mitingini naklen vermekte. Bu anlık tespit, dış politikamızın acıklı halini resmetmekle kalmıyor, devletin iktidar tarafından nasıl

Savcı’nın “devlet şuuru” göz yaşartıcı. Tarihin derinliklerinden gelen boğuk ve kahhar bir sesle konuşuyor ve biz ölümlü, sıradan TC vatandaşlarına oyunun temel kuralını hatırlatıyor: -Devlet gücü başka bir şeydir. Bunları söküp atar. Türkiye böyle şeyleri yaşadı. 12 Eylül’ü hatırlayın, o zaman 500 bin kişi gözaltına alınmıştı. Binlerce kişi

Der Spiegel’in kapağına, -içimi acıtsa da- yaşadığımız siyasi krizi anlatan özlü bir başlık koymuş: “Der Staat Erdoğan”, yani ‘Erdoğan Devleti!’ Aynı şeyi bizim söylememiz o kadar inandırıcı olmuyor. Sekiz aydan beri hükümet, yasamadaki çoğunluğunu kaldıraç gibi kullanarak devletin içine sızıyor. Adalet ve İçişleri Bakanlığı’ndan sonra sair bürokrasi partinin

Selma Lagerlöf ismini, edebiyat meraklısı herkes bilir; muhtemelen 80’li yıllarda TRT’de yayınlanan “Uçan Kaz” adlı animasyon dizisi, Lagerlöf’ün Türkiye’de geniş kitlelere ulaşabildiği en popüler eseriydi. Çocuklara hitab etmesine rağmen, ‘her yaştaki çocukların’ zevkle seyrettiği bu dizi, Heidi ile birlikte tadı damaklarda kalan bir dizi klasiğidir bana