Eski Yunan tiyatrolarından birinin duvarında şöyle bir yazının olduğu rivayet olunur: "Ahlâksızlıkları gülerek cezalandırıyoruz." Bu vecize her aklıma geldiğinde biz Türklerin ahlâksızlığı cezalandırmak için genellikle hangi yola başvurduğumuzu düşünür, işin içinden çıkamam. Gülmek bizi bozar bir kere, o ihtimâli çiziyorum. Geriye en baskın tepki tarzımız kalıyor; dövmek veya

Üşüme nöbeti öyle bir şeydir ki, tutulduğunuzda sıcaklığına ilticâ edecek bir yeri değil bulmak, tahayyül bile edemezsiniz. Ten değildir üşüyen, sanki rûhunuz amansız bir ürperti sağanağına kapılmış gibi sakalından buzlar damlatan bir ummânın ortasında döneleyip durmaktadır. Sıradan üşümelere can kurban. Adı üstünde nöbet bu; tabiblere sormadım fakat galiba kandaki iltihap

İftiharla belirtmek isterim ki ben, oturup da televizyon dizileri hakkında yazı yazmaya ehil birisi sayılmam; hayır, küçümsediğimden, "ağır entellektüeller sıradan şeylerle uğraşmaz" kasıntısından değil. Kantarların topu birden bozuk değilse yazarınız "ağır" olmaya ağırdır; felsefî dille söyleyecek olursak "empirik bir olgu" bu lâkin entellektüelliği ne

En azından iki haftalık haberdi; dikkat bile çekmeden unutulup gitmesi tabiidir. Gazete kupürünü kesip saklamıştım ama nereye sakladığımı hatırlayamadığım için zihnimde kalanla iktifa etmek zorundasınız. Farkındayım, ben asla iyi bir "araştırmacı yazar" olamayacağım. Bunca "araştırmacı" arasında bir tane de "unutkan yazar" bulunmasının bence hiç

Hadise çok boyutlu ve her yönüyle yorumlanması ciltler doldurabilir; sırf bizim gazetenin hanım yazarlarının meseleyi irdemeleri ve asla hatırımıza gelmeyecek bakış açıları bularak birazdan ayrıntılarını vereceğim skandalın farklı uzantılarını işaretlemeleri bile kendi başına bir çığır teşkil edebilir! Efendim hadise şöyle cereyan ediyor: Rusların ünlü Bolşoy tiyatro ve bale topluluğunu bilirsiniz.