Avrupa Birliği'ne katılmamıza muhalifim ama "sair" bazı muhaliflerle aynı safta görünmek izzeti nefsimi rencide ediyor. Aşağıdaki alıntılar, perşembe günü yayınlanan bir gazetenin köşe yazısından alındı: "AB yutturmacası" başlıklı yazıda bakınız nasıl ibâreler kullanılıyor: ".... sıkar mıydı Avrupa'nın böyle kapitülasyon komiserliği yapmaya kalkışması,

O malayâni tâbirle yumurta gelip kapıya dayanınca bizimkiler devlet televizyonunda bazı Kürtçe programlar yapılabileceği yolunda öksürük akorduna başlayıverdiler. Kürtçe televizyon yayını ile bir alıp veremediğim yok; vaktiyle böyle abes bir yasağı yürürlüğe sokanların bile bugünkü rota değişikliğinden mahcub olduklarını sanmıyorum. Kürtçeye yasak koyan kafa ile bugün, devlet televizyonunda bir iki

Çocuğu henüz ana okuluna giden bir arkadaş anlattı. Cumhuriyet Bayramı ertesinde bir gün babasına Atatürk'ü anlatıyor çocuk "Ülkemizi düşmanlardan kurtardı, o olmasaydı biz de olmazdık, herşeyimizi ona borçluyuz. Atatürk düşmanlarla çarpışırken biber bahçesine düştü ve öldü." Bu ibârenin ilk kısımları, muallim nesilleri tarafından çocuklarda Atatürk sevgisi

12 Mart döneminde Türk kamuoyu, o güne kadar görmediği türden yeni cürümlerle tanışmak zorunda kalmıştı; "Emekçi Türkiye halkları"nı kurtarmak için terörizmi tercih eden bazı Marksist militanlar, polis tarafından sıkıştırılınca masum insanları rehin tutuyor ve emniyet güçleriyle pazarlık yapmaya çalışıyorlardı. O günlerden hâtırımda kalan bir cümle var: "

"Helâl", dinin kurallarına aykırı olmayan, dince yasaklanmamış olan; haramın zıddı olan şey (Britannica). Devellioğlu'nun muhalled lugâtinde helâl'in karşılığı hemen hemen aynı. Helâl, bir dinî kavram ve bu yüzden onun "din kuralına uygun olan" tarifini bir yerde tabii karşılamak gerek. "Din kuralı&

İsmini not edemedim; ama görüntüsü unutulur gibi değildi: temiz giyimli, 60 yaşlarında bir adam, simitçi tezgâhının başında simit satıyordu; daha önce Bağ"Kur'dan emekli olmuş; ancak ilâve iş olarak simitçilik yapmak zorunda kalmıştı. Bu adam Cumhurbaşkanı'nın öz be öz halasının oğluydu. Televizyoncuların kendisine ilgi göstermesinden

Türk futbolunda ve Türk mentalitesinde Galatasaray'ın açtığı istisnâ parantezini korumak zorundayız. Geçen yıl GS'ı şampiyon olduğu için değil, çok iyi mücadele ettiği ve o kahrolası küçüklük kompleksinden eser göstermediği için desteklemiş ve sevmiştik. O istisna parantezinin içini sadece Sarı-Kırmızı renkle doldurmak hatâdır. GS, bir anlamda

Artık açıklıkla belli oldu ki Ermeni meselesi, Türkiye'nin yumuşak karnıdır; sağ-sol meselesi, Kürt meselesi, Alevi-Sünni meselesi ve Ermeni meselesi, Türkiye'nin bu meselelere bakışındaki temel zaaf ve tutarsızlıklarından ötürü pek kaba bir sıralama ile gündeme getirilmekte, Türkiye her defasında açık düşürülmekte ve bizim bu kaba

Evvelâ iri puntolarla göze kakılan kaba, lâubali bir ifâde: "Var mısın?" İnsanın hemen tepkiyle "bu ne samimiyet yahu" diyesi geliyor. Küçük puntolu harfleri de okuyunca fark ediyoruz ki ikinci tekil şahıs sigâsıyla bize hitapta bulunan merci devlettir ve kim bilir hangi aklıevvel "dâniş"in

"Memleketin bunca derdi dururken, hırsızlık ve soygunculuk bir sefâlet hastalığı olmaktan çıkıp da neredeyse zengin alışkanlığı haline gelmişken lugâtten, imlâdan, gramerden dem vurmak da yeni bir apolitizasyon iğvâsı mı acaba?" diye düşünenler olabilir; bana göre "bilmemne bank"ın, bizzat sahibi tarafından soyulup soğana çevrilmesiyle, enerji krizi

"Dil Devrimi"nin başarıya ulaşıp ulaşmadığı hakkında "dil devrimcileri"nin kanaatini bilmiyorum; belki eserlerine bakıp iftihar duyuyorlardır; kendi bilecekleri iş fakat "devrim"in sonuçlarıyla gururlanmadan önce şu papuçtaki taşı fark etseler iyi olacak gibime geliyor: Koca kamûsu değiştirdik; hezar tebrik ama hepsi hepsi on

Güreşçi Harun Doğan'ın, kendi ifadesine göre telâş eseriyle formasında ay"yıldız armalı kokardı olmaksızın mindere çıkması Türkiye'de hayli abartılı yankılara sebep oldu ve bu olaya bağlı olarak "milliyetçi bir terör" estirildi. Bu abartılı terör kampanyasının ne kadar iki yüzlü olduğunu test etmek kolay;

Ülkemizde fikir selâmeti tehlikede: Hangi fikrin seslendirildiği pek ehemmiyet taşımıyor; kimin o fikri dile getirdiği daha önemli. Bu küçük tespit, fikir dünyamızdaki omurgasızlığın röntgen filmi hükmündedir. Fikrin bizatihi kendisi değer taşımadıktan sonra kim tarafından dillendirildiği ne kadar önemli olabilir? Kürsüde konuşan rektörün söyledikleri elbette bir fikirdir; fakat daha ziyade Recep

Şu yazarın (adı önemli değil) yaklaşımındaki gizli kibire, tenezzül göstermezlik hâletine ve zihnî kategorilerindeki sığlığa bakar mısınız: "Maksat irticayla suçlanan memurları uzaklaştırmak olduğu için bugünlerde Sezer'ci kesilen dinci basın üzerinde durmuyorum"!.. Siyâk ü sibâkında okuyucularını hangi yüksek mütâlaalarla tenvîr ettiği önemli değil yazarın, kendi takımının (yani

"Enerji tüketenlerin üç aydan bir yıla kadar hapsine..." terânesiyle başlayan savcı iddianamelerinin eli kulağındadır herhalde. Enerji krizi karşısında hükümetin bulduğu tedbir bizi iki dünya savaşı arasındaki Türkiye'nin vâriyet kavrayışına götürüyor: "Yoksullukta eşitlik!" Şöyle böyle 60 yıllık bir maddi, elle tutulur bir gerilemedir bu. Türkiye,

Her sene aynı panayır gösterisinin, aynı ortaoyununun sergilenmesi çoktandır kabak tadı verdi; ne var ki bizimkilerin bu şaklabanlıkları bu derece ciddiye almasının ciddiye alınır tarafı kalmadı. Ermeni lobisi gerek Avrupa'da gerek ABD'de konjonktürü müsait gördüğü her demde bir jenosit karar tasarısı gündeme getirir. Her defasında başta

Hayır, bu tamamen bizim alaturkalığımızdan, iştihamızdan kaynaklanan bir davranış bozukluğu olamaz; "N'olacak bu memleketin hali?" sualini her gün gündemin çengeline takan saik, toplum hezeyanının yansıması değil. Devlet, gereğinden fazla müdahil, olması lazım gelenden daha çok merkezde ve aslında kaldıramayacağından daha çok sorumluluk ve yük omuzlamış durumda.

Ah efendim! "Göller bölgesinde bir ada" olmanın affedilmez cürmünü nasıl tahmin edebilirdiniz ki; biliyorum mükeddersiniz; ama muğber olmadığınızdan eminim; belki bir miktar ye'se uğradınız lâkin kahırlanma lüksüne sahip olmadığınızı biliyorsunuz; çünkü "göller bölgesinde ada" olmayı bilerek tercih ettiniz. Ah efendim! "Paran çoksa kefil,

Sahi, o kadar ikiyüzlü, o kadar riyâkar ve aslında o kadar anormal miyiz; "mizah yapanların hadiseleri o kadar abartmaya hakları vardır, üstünde durmaya değmez" deyip geçilecek cinsten değil bahsettiğim karikatür; ülkenin en kıdemli karikatüristlerinden Oğuz Aral, meseleyi köşesinde şöyle yorumluyor: İlk karede "TC gümrüğü" yazılı bir

Türkiye makas değiştirirken ne kadar çok gürültü çıkıyor. Türkiye makas değiştiriyor mu? Evet, kesinlikle evet! 1982 Anayasası'nın o çok tartışmalı ve yetersiz hükümlerini bile çiğnemek uğruna Türkiye'yi "hukuk devleti" prensibinden geriye doğru götürmek arzularının başka anlamı olabilir mi? Sadece "ithamdan önce delil gösterin&

Reha Muhtar'ı bugüne kadar küçümsediğim için kendimi ayıplıyorum; Sayın Muhtar tarafından yönetilen "büyük haber merkezi"nin mutfağında kotarılan haberlerin, aslında Türkiye'nin ve Türk halkının gerçek gündemini teşkil eden şeyler olduğunu fark edemediğim için mahcubum; hayır, kinâye ile Sayın Muhtar'ı yermeye çalışmıyorum. Benimkisi

Başbakan'a bir haller oldu: "Türkiye'nin yüzde 90'ı ayda 120 kilovatın altında elektrik tüketiyor, dolayısıyla bu miktarın üstünde tüketenlere yapılan zam uygulaması hakçadır." diyor. Doğrusu epeydir Başbakan'ın danışmanlarıyla meşveret ettiğinden şüpheliyim. Bu söz düşünülerek söylenmiş ise skandaldır, ayaküstü bir cevapsa skandalın

İlim adamlarının tören kıyafeti olan cübbe neyi temsil ediyor? Klasik eğitim tarzında ilim adamlarının "bürokratik sınıf" aidiyetini gösteren cübbe benzeri bir alâmeti yoktu. Modern ulemânın "cübbe" telebbüs etmesi bize Batı üniversitelerinden geçmiş bir gelenektir; hattâ artık mezun öğrencilere bile birer cübbe ve kep uydurup tören düzenlenmesi

Bu "on altı Türk devleti" efsanesini kim çıkardı bilmem; daha ilk duyduğumuzda, "bu işi iyi yapıyorsak ilk on beşi neden battı?" diye kendi kendimize sormuştuk. On altı Türk devleti övüncünün ardında Türklerin müstakil devlet kurmaktaki tarihî kararlılıkları ve becerilerinin varlığı mütearifesi yatıyordu. Devlet kurmak büyük oranda

Muasırlaşma iştihamız nükleer santraller söz konusu olduğunda kibirli bir karın tokluğuna dönüşüveriyor; bu zekâveti neye yormalıyız? Türk entelijansiyasını, bütün Batı dünyasında halen çatır çatır işlemekte olan nükleer santrallerin "yan tesirleri"ni fark ettiği için tebrik etmeli miyiz? İsterseniz acele karar vermeyelim; nükleer santrallerin yan tesirleri var, doğru; ama