PKK meselesi sahneye çıktığında devletin aklına gelen ilk çare ile "Eve Dönüş" adı verilen kanunla seçtiği üslûp birbirinden çok farklı. Eruh baskınından bu yana yirmi yıl geçmiş; olayların başlangıcı ile bugün gelinen nokta arasındaki yaklaşım farklılığı dikkat çekecek derecede bâriz. Halk arasında dillendirilen, "Apo üç"beş

Hayli asabi ve hışımlı tenkidler sıraladıktan sonra muhafazakârlığın yeniden tarif edilmesi gerektiğini ileri süren Etyen Mahçupyan'a hak veriyorum; unutulmaması gereken nokta odur ki, bizde bu gibi kavramların târifi zaten yoktur ve biz bu kavramların içini, kendini muhafazakâr, sağcı, liberal veya solcu diye niteleyen kişileri göz önünde tutarak, "

Herkül Millas'ın Zaman'da yayınlanan "Milliyetçilik" başlıklı yazısı, muhtevasından ziyade zihin âlemimizin zaafiyetli bir boyutunu ortaya çıkardığı için önem kazandı; aynı yazı "sol liberal" tandanslı bir gazetede neşrolunsa tepkiler farklı olacak ve belki hiç tepki uyandırmayacaktı. "Milliyetçilik aleyhtarı böyle bir yazı Zaman&

En insaflı hesapla gazetelerin beşte biri, bize aslında mevcut olmayan zâhiri bir dünyadan haberler yetiştirmekle kendini sorumlu sayıyor: Spor, daha doğrusu futbol sayfalarından bahsediyorum; her gün en az iki gazete sayfasında aynı takımdan bahsetmenin hâsılı saçmalamaktır. Gazete ve televizyon editörleri müşterinin nabzını tutmak zorundalar bir yerde. Denildiğine göre Fenerbahçe haberlerinin

Benim yaşımdakiler "Yurttan Sesler" kuşağı sayılır. Altmışlı yılların iyi radyo dinleyicilerinin kulak repertuvarı, en azından üç"beş pop müzikçisine zekâtı dağıtılacak kadar zengindir; ihtisas merakından değil efendim kulak dolgunluğundan. Şimdi idrak ediyorum ki bizim kuşağın vatan mefhumu, Yurttan Sesler Korosu'nun yedi iklim dört bucaktan derlediği

Bizde gecekondu, şehir görgüsü ve parası olmayan köylülerin Hazine arazisini işgal ederek şehir hayatına tutunma gayretlerini temsil eden bir sembol kavram olarak karşılık buldu ve yerleşti. 70'li yıllarda gecekonduya alternatif olarak sunulan çözüm, imar planlarına ve fenni inşaat teknolojisine uygun tarzda yapılmış meskenlerdi. Bugün, mevzuata uygun inşâ edilmiş

Amerikalı gazeteci Nick Ludington'un Radikal gazetesinde yayınlanan görüşü ile başlayan "kaliteli gazete" tartışması münasebetiyle Türkiye'nin mühim zihnî problemlerinden birinin de basın hayatımız olduğunu yeniden hatırladık; hatırlamamak ne mümkün dediğinizi duyar gibi oluyorum. Herhangi bir sebepten ötürü sekiz"on gün gazeteden televizyondan uzak duranlar,

Bir topluluk nasıl millet haline gelir? Ne idüğünü bilmeden "aydınlanmacılık"ı savunanlara göre bulgur, durduğu yerde pilav olmaz; pişirmek gerekir. Toplum mühendisliği dediğimiz işkolu böyle hayat bulmuştur; toplumu eğitirsiniz, biçimlendirirsiniz, kafalarını aydınlatırsınız, onlara nasıl davranacaklarını, hangi durumlarda nasıl tepki vereceklerini öğretirsiniz: Neye göre ve hangi prensiplerin ışığında? Aydınlanmacılar

Bizim tarafın, "meselenin çözümünü tarihçilere bırakalım" tezi, tez değil bir kere; lâf! Hiçbir siyasi meselenin çözümü tarihçilere bırakılamaz, bırakılmamıştır. Ne zaman Amerikan Kongresi'ne şu mâhut "Ermeni soykırımı tasarısı" sevkedilse öyle olur; bizimkiler hemen Atlantik ötesine "Heyet"i nâsıha" cinsinden parlamento heyeti

"Batı" kavramı, bizim Jöntürk takımı için II. Dünya Savaşı ertesine kadar Avrupa odaklı bir mânâ çerçevesi içindeydi; ikbâlini AB'de görenlere bakılırsa, bugün de kavram aynı çerçevesini koruyor gibidir. Oysa ki Avrupa, II. Dünya Savaşı'ndan sonra politik, fikri ve kültürel ağırlığını kaybetti: AB'nin

Adı üstünde zaten, "uyum paketi", kime, niçin nasıl uyacağız; iki asırlık tarihimiz, adımlarımızı Avrupa'nın gidişatına uydurmak için yaptığımız "ayak değiştirme" manevralarıyla dolu. Dile kolay, iki asırdan beri Avrupalılar gibi olmak için mütemadiyen ayak değiştiriyoruz. 7. değil 77. uyum paketini çıkarsak nâfile; zira bu paketlerde

Medeniyet şifrelerinin, kültür kodlarının cahili topluluklar, "fil"i tarif ederken işte aynen böyle davranırlar; kimine göre kuledir, kimine göre yelken. Prisma diye bir teşekkülden bahsediliyor; şirket mi, tarikat mi? Gerçekte ne idüğünün ehemmiyeti yok. Manevi ihtiyaçlarını târif edecek tâkât ve vakit bulamamış insanların belli bir yaşta tıkanıp kalmaları,

Bir hafta önce bu sütunda yayınlanan "Askerliğin bedeli olmaz" başlıklı yazım, alışageldiğim okuyucu tepkileri ortalamasında küçük çaplı bir patlamaya yol açtı. Fenerbahçe ve Kürt meselesinden sonra benim için mayınlı tarla sayısı böylece üçe çıkmış bulunuyor; eğer genç okuyucu takımı ile iyi geçinmek istiyorsam, bir daha "askerliğin bedeli