Bağdat'a düşen bombaların bir benzeri de dış politika stratejilerimizin üstüne düştü diyebiliriz; gerçek hasarı ancak dumanlar kalkınca görebileceğimiz bir "şok ve dehşet" sadmesinin sersemliği içindeyiz. On seneden beri sürdürdüğümüz Kuzey Irak politikaları elimizde kaldı. ABD'nin "stratejik müttefikimiz" olmadığını öğrendik. NATO'nun

Okurken tüylerim ürperdi, inanamadım; "mürettip hata yapmıştır" iyimserliğine sığınacak bir tevil tutamağı bile yok; bakalım siz inanabilecek misiniz: "Dinci gazeteleri okumuyorum, Yeni Şafak hariç diye yazdığımda bir iki e"mail aldım... Hıncal Ağbi Zaman'ı gördünüz mü diye... Gençler bana gazete tavsiye ediyorlardı. Merak ettim.

Her cemiyet bir kitaba yaslanır; Ramayana, Tevrat veya Kur'an; Cemil Meriç, "senin kitabın hangisi" diye sorarken cevabı terk eder; bilmediğinden değil, cevabın yakıcılığından. Toplum, biraz da aynı kitaba baş koymuşların beraberliğidir. Ne zamandan beridir kurtuluşu "totalite" içinde arayıp duruyoruz. Total çözümün kaçınılmaz aracı "

Amerikalılarla hiç bu kadar etle tırnak mesâbesinde yakın olmamıştık. Güneydoğu'da pek çok yerde Amerikalılar şimdilik "sempatik komşu" mevkiinde. Âdettir yeni komşulara yemek gönderilir, çay"börek ikram edilir, "bir ihtiyacınız var mı, çekinmeyin" diye hâl"hatır sorulur. Görünüşe göre an'anevi misafirperverliğimiz

Belki söylenecek fazlaca söz bulamadıkları için, kadınlar günü hakkında yazılıp söylenenler baygınlık vermeye başladı; aynı işveler, aynı bıktırıcı ve o 'cins ayrımcı' laflar. Cins ayrımcı çünkü bu bir insanlık meselesi: Kadınları özel bir paranteze alıp güya onların problemlerine eğildiğimizde, meseleyi 'insanlık' boyutundan koparıp kadına indirgemiş oluyoruz;

Siirt seçimlerinin son gelişmeler üzerindeki etki payı, ancak birkaç günden beri telaffuz edilmeye ve tartışılmaya başlandığı; haber için babasının hatırını bile dinlemeyen haber editörlerinin ülkenin yeni başbakanını belirleyecek bir seçime yakın ilgi göstermeyişi bana çok garip göründü. Basının tezkere meselesine yoğunlaşması Siirt seçimlerini gölgeledi veya gözden kaçırdı. 3 Kasım sonuçlarına

"Ya kendimize bir yol seçmeli ya da kendi yolumuzu çizmeliyiz" demiş Hannibal. Meclis'in "tezkere"yi kabul etmemesi (red değil), Hannibal'in stratejisinden hangisini tercih ettiğimizi gösteriyor? Bana göre hiçbirini. Oylama sonucu, bir yenisini gerektirecek ölçüde belirsiz bir rakam tablosu ortaya çıkardı. Red oyları

Aslında yazılacak ve söylenecek bir şey olmadığı için konuşuyor ve saçma sapan bir "onursuzluk" edebiyatını köpürttükçe köpürtüyorlar. Son elli senenin bütün zaafları üst üste yığılarak hükümetin önüne bırakılmıştır ve ne yazık ki şu Irak krizi karşısında bizim bir "B Planı"mız bile yoktur. Bu gerçeği kabullenmek

Türk topraklarında Amerikan askerlerinin mevzilenmesine izin veren Meclis tezkeresi, sadece diplomaside değil, Türk siyasi hayatında da esaslı bir paradigma değişikliğini tetikleyecek gibi görünüyor; NATO çerçevesinde varlığına izin verilen askeri üsler, 50'li yıllardan bu yana geleneksel diplomasi anlayışımızda önemli kırılmalar meydana getirmişti; bundan sonraki on yıllar boyunca Türkiye, '

İletişim Şûrası'nda tartışılması öngörülen başlıca meseleler şunlardı: Bilgi edinme hakkı, habercilikte AB standartları, cevap ve düzeltme hakkı, saydamlık, editoryal bağımsızlık, basın dünyasında rekabet şartları, basın ahlâkı, basında çalışanların problemleri, basınla ilgili kanun ve kurumların gözden geçirilmesi. Dört komisyon halinde düzenlenen şûranın ilk gününde basın komisyonu çalışmalarına katıldım ve

İlk hâsılat raporları hayal kırıklığı yaratacak kadar düşük; Türk Hava Kurumu'nun kurban derisi toplama kampanyası ile ilgili haberlerde geçen yılın onda biri miktarında deri toplanabildiğinden bahsediliyor. Meseleden "teessürle" bahseden bir gazete, aradaki eksi hâsılat farkının şeriatçı örgüt ve tarikatlara gittiğinden neredeyse emin. Şeriatçi, tarikatçi, hatta dinci.

Tarihi yazanlar kim olursa olsun, okuyanlar sıradan insanlardır ve geçmiş hakkında verilen hüküm sıradan insanların eseridir. Şimdiki zaman içinde hadiseleri anlamaya çalışırken bir haber sağanağı altında kaldığımız için parça kalabalığından bütünü fark edemediğimiz oluyor. 'Amerika Irak'ta ne yapmak istiyor?' diye düşündüğümüzde aklımıza gelen sıradan ihtimâlleri fazlasıyla

Bin yılda biriktirebildiğimiz her şeyin toplandığı bir çeyiz sandığı İstanbul; enkaz demeye dil titrer ama farkına varmak için haylice arkeolojik ilgi ve derinlik gerektirdiği de âşikar. Hele hele her gününü İstanbul'da geçirenler için "belde"i tayyibe" âşinâ bir yorgunluktan başka nedir ki? "Çocuklar biraz

Yaşayan görür demişler; yaşayan görüyor; Türkiye'de "cami cemaati" denilen kitlenin siyasette ciddi bir faktör teşkil ettiğini, hatta kaale alındığını da gördük bugünlerde. Laikçi çevrelerin teyakkuza geçmesine gerek yok; kaale alınması, cami cemaatinin belirleyiciliğini göstermiyor; sadece şu mealde bir mırıldanma, bir serzeniş: "Bugün yaşananlar 57. Hükümet

"Kur'an'dan aldığım ilhamla hep şunu anlattım (...), Ben bu kitleye acıyordum, içim sızlıyordu. Akıl almaz çileleri, zulümleri göğüsleyerek ve olanca bilgi ve birikimimi önüne sererek bu halkın uyanması, kendine gelmesi, kaderine sahip çıkması için ortaya atıldım; tarihin en zorlu fikir mücadelelerinden birini verdim, (...) Ne biçim bir

Hatırlıyor musunuz, ABD'nin Afganistan'a harekât düzenlemesinden önce dünya kamuoyu yine tereddüdler içindeydi ve 11 Eylül saldırıları ile Taliban veya Bin Ladin arasında bir alâka olup olmadığını sorguluyordu. Derken tam da o günlerde Bin Ladin'in, "çok iyi ettik, gökdelenleri vurduk, şöyle arslanız, böyle kaplanız&