Bir numaralı adam kim? Daha aylar önce Ergenekon'la ilgili ilk bilgiler kulaktan kulağa dolaşıp, yer yer haberleşmeye başladığında telaffuz edilen isimlerin dışında çok şaşırtıcı birilerinin örgütte "bir numara"lı yeri doldurduğu imâ edilmekteydi. İsimleri artık sır olmaktan çıkan bazı yüksek rütbeli askerleri bile aşan bu yerin

İzmir'de Usadem adını taşıyan bir kuruluş, 9 ilde 2 bin kişiyle konuşarak bir seçmen profili araştırması yapmış; sonuçları doğruysa, merhum Nâmık Kemâl'in, "Görmeden ölürsem millette ümmid ettiğim feyzi / Yazılsın seng-i kabrime vatan mahzûn ben mahzûn" mısrâlarındaki hicrân son bulmuş demektir. Soruların biçimlendirmesine göre seçmen

1876 yılında amcası Sultan Abdülaziz'in asker-sivil bürokratların da katıldığı bir silahlı darbe sonucu tahttan indirilmesi ve bir süre sonra hâlâ tartışılan intiharı üzerine kardeşi V. Murad'ın kısa süren padişahlığından sonra tahta geçen II. Abdülhamid, tarihimizde 93 Harbi diye bilinen Osmanlı-Rus savaşının ağır sonuçları üzerine bir süre

Şu aziz ve mübarek ülkenin ne hale getirildiğine bakar mısınız? Sittin senedir gidip, icabında mâaile adam gibi içki içtiğimiz lokantalarda artık çaktırmadan içki servisi kaldırılıyor. Nereye gidiyoruz, bu iktidar ülkeyi nereye götürüyor; Anadolu aydınlanmasının yiğit savaşımcıları, uyanınız yahu! Tehlikenin farkında mısınız? Yer, Yıldız Porselen restoran; bu güzide ve nezih mahalde

Bir kısım basının Ergenekon haberlerinin etrafında yarı ağlamaklı, ne yapacağını kestiremez bir eda ile dolanıp durmaları çok mânidar. Hani biraz tanımasak, "bunlar da Ergenekoncu galiba" diye düşünmemek için sebep kalmayacak. Bunlar, bu bazı yazarlar ve yayın kuruluşları hakikaten Ergenekoncu olabilirler mi? Nerdee? Takdir mânâsına alınmasın, hatta ciddi ithamlarla

"Heykel sanatının duayenlerinden Mehmet Aksoy, olur olmaz yere dikilen, sanat değeri taşımayan Atatürk heykellerinin kaldırılması için mahkemeye gidiyor." Yanlış: Duayen kelimesi çoğul takısı ile kullanılmaz; duayen bir tane olur ve bu kelime aslında, bir şehirde bulunan kordiplomatiğe mensup görevlilerin, en kıdemlisi, en yaşlısı için kullanılan ünvandır. Biz bu

Sıradan davalar söz konusu olduğunda kimsenin dikkatini çekmeyecek derecede rutin bir süreci, "acaba ne olacak, dağ fare mi doğuracak" endişesiyle izledik; az sayıdaki yargı mensubu dışında kimse 2 bin 500 sayfa tutarındaki iddianamenin ayrıntısını henüz bilmiyor fakat Başsavcı'nın basın açıklamasında önemli bir ayrıntının önemle vurgulandığını gördük:

Lise yıllarında sağ-sol meselesi henüz görünür halde değildi; daha ziyade edebiyat derslerinde karşılaştığımız Tevfik Fikret-Mehmet Akif zıtlığı dikkatimizi çekerdi; buna göre Tevfik Fikret ilerici bir şairdi, Âkif ise -şaşıracaksınız- "dinci". Az önce Kültür Bakanlığı'nın resmi web sitesine baktım; Tevfik Fikret yine aynı sıfatla yâd ediliyor: İlerici.

Kibar tabirle "dinci olmayan bir kısım basın"ın yöneticileri, meseleyi ancak Alfabe kitaplarında görülebilen basit bir dikotomiye ircâ etmekle, mesleki kariyerlerinin en berbat işlerini çıkarıyorlar; nedir o: "Dinciler devleti ele geçirmek istiyor, masum yurtseverlere, itibarlı aydınlanma önderlerine polis baskısı ve katakullisi ile çamur atılıyor, hani nerede bu

Ya kafa yapımı değiştirmem veya bir an evvel bir şeyler yapmam gerekiyor, yoksa bu gidişle kafayı yiyeceğim. İşte uzun zamandan beri beklediğim ikbal günleri geldi çattı, şu Ergenekon davası yüzünden ortalık karıştı, hükümetin kapatılması an meselesi. Herkes bir kurtarıcı bir uyarıcı bekliyor. Ah bilemezsin sevgili günlük, böyle bir ortamda sahneye

Viyana metrosunu kullanmak için günlük bilet almanız gerekiyor ama kapılarda "nerede biletin" diye hesap soran memurlar veya elektronik turnikeler yok. Tabiatıyla, "yani yakalanmazsan akşama kadar bedava mı" diye sordum. Cevabı çok acıtıcıydı, "bazen kontrol ettikleri olur ama biletsiz yakalananlar bundan çok utanırlar, o yüzden kimse

"Cesaret, biraz da dikkatsizlikle birleşince ortaya böyle utanılacak görüntüler çıkıyor. Ee, dikkatsizlik utandırır" En ciddi ve endişeli Ergenekon haberlerinin bir iki santimetre altında böyle bir başlık görünce insan, "davayla bir ilgisi mi var" diye meraklanıyor. Öyle değil. Sadece bir kısım dinci olmayan basınımızın alışkanlık haline getirdiği

Dün öğleden sonra CHP Grup toplantısında Sayın Baykal kürsüye geçinceye kadar kafam kazana dönmüş durumdaydı. Sabahın erken saatlerinden beri haber kanalları bir yandan olayla ilgili detayları aktarırken öte yandan, gözaltına alınan kişilerin ne kadar mağdur, mazlum ve muteber olduklarına dair hayli "canlı röportaj" gerçekleştirdiler. Meselâ C. Gazetesi'

-Yurtdışından az önce dönmüş bir seyyah olarak Türkiye'yi nasıl gördünüz? -Çok net şekilde dört tane Türkiye fotoğrafı canlanıyor zihnimde: İlki gazetelerin aksettirdiği Türkiye. Bu Türkiye korkularıyla yaşıyor ama yüzleşmeye yanaşmıyor. Gazetecilik bir bakıma dizi filmlerin senaryo yazarlığına dönüşmüş; bir sonraki haftada sürdürülmesi gereken düşmanlıklar, yanlış algılamalar, sempatiler ve

Onları, otomobillerinin ön pencerelerine özel düzenekle tutturulmuş Türk bayraklarıyla caddeden geçerken görenler, Türkiye'nin Avusturya büyükelçisi veya Viyana başkonsolosu zannedebilirler; öyle değil; 'gurur' yanlış kelime. Daha çok sevinç; bir bayram sabahını memleketinde sevdikleriyle karşılayanların gönül ferahlığı, kibir değil neş'e, azamet değil 'içi ışıl ışıl

Hırvat teknik direktör Slaven Biliç, vaziyeti tek cümlede özetlemiş, "Günlerce çalıştım Türkleri çözemedim." diyor. Meşhur fıkrayı hatırladım hemen: Akıl hastanesinde hastalar sıraya dizilip, her gün muntazaman bahçe duvarındaki bir delik önünde sıraya girerek bakıp duruyorlar. Yeni gelen doktorlardan biri merak edip sıraya giriyor. Hayli zaman sonra sırası gelince

Yol ayrımına geldik; nereye gideceğiz? Yol ayrımından kastım, kendi zehaplarına göre bir Atatürkçülük fikriyatını savunan çevrelerin karşılaştığı açmazdır: Ya muasır medeniyet seviyesinin icaplarına itaatle hürriyeti ve demokrasiyi temel değerler haline getiren Batı modeli bir siyasi düzeni tercih edip Türkiye'yi rahatlatacaklar veya Atatürkçülüğü, 30'lu yılların Tek Partili