Yeşilçam sineması ne zaman tarihi film yapmaya kalkışsa ortaya dramadan ziyade karikatüre meyyal bir şey çıkıyor. Mesele tarihi filmlerde kullanılan dekor, aksesuar filan gibi ayrıntıların eksikliği, garibanlığı ile izah edilemez; daha ziyade mantalite noksanı: Rejisörden kameracıya, aktörden figüran kalabalığına, ayrıntıları hesaplayan sanat yönetmeninden ışıkçıya ve dublaja kadar teselsül eden bir

Bir ilim adamının siyasete heveslenmesi, bana hep epistemik bir zaaf gibi görünmüştür; bu hükmün doğruluğunu iddia ediyor değilim, duygularımı seslendiriyorum; üstelik bu düşüncemi, siyasetin son derece soylu ve yüksek zihin kapasitesi gerektiren bir meşgale olduğunu bile bile böyle söylüyorum. İlim kulvarı, kendi dünyası içinde son derece tatminkâr hedefler vaadeden bir

Kemal Derviş'in YTP'ye katılmayacağını açıklaması, Türk solunun siyasi planda temsilindeki bünyevi zaafları aksettiriyor mu? "Türk solu"ndan bahsedeceğiz; tâ başından beri iyi tarif edilmemiş kavramlar, yıllar sonra işte böyle harâmî gibi yol kesiyor. Kemal Derviş solcu ise, mesela Mümtaz Soysal'ın sola nisbeti

"Şehit aileleri"nin gösterileri, bizatihi devlet tarafından desteklenen ve yönlendirilen milliyetçilik ve vatanperverlik cereyanının gitgide nasıl anakronikleştiğini, en azından kibarca bir söyleyişle "zamansız"laştığını gösteren ibretlik bir hâdisedir. Ateş dün düştüğü yeri yakmıştı, bugün de öyle. Türkiye'nin dış politika önceliği artık PKK mihraklı bir

Bu kabilden bir unutkanlık sadece bana mahsus olmasa gerek: Aradan kaç gün geçti, on beş gün veya biraz daha fazla. Birisi çıkıp bana "DSP niçin ve nasıl ikiye bölündü?" diye sorsa cevabı toparlamakta güçlük çekerim. Ardında bulduğu müthiş medya desteğiyle YTP bugünlerde bir hükmî şahsiyet haline gelebilme mücadelesi

Meclis Başkan Vekili Murat Sökmenoğlu, idam cezasını kaldıran kanunun kabul edildiğini açıkladıktan, siz bilemediniz otuz saniye sonra CNN Türk canlı yayını Brüksel'e bağlandı, haberi sunan spiker, "Eee, falanca, haber nasıl karşılandı oralarda?" diye sormaz mı? Brüksel muhabiri "hık mık" mânâsına gelen birkaç yuvarlak cümleden

Yahudilerin Filistin ihtirası ne kadar mâkul ve rasyonel? Yarım yüzyılı aşkın bir zamandan beri Yahudilerin Filistin toprakları üstünde müstakil bir devlet kurmak inadı ve kararlılığı, sivil Yahudiler de dahil bölge halkına ne kadar acı çektirdi ve bu uğurda başta ABD olmak üzere Batı dünyası ne kadar risk üstlendi ve fedâkarlığa

Tel tel dökülüyorlar, dökülüyorlar çünkü sanılanın aksine bir dünya görüşüne sahip değiller. Siyaseten belkemiksiz oldukları gibi, kıymet hükümleri alanında da bir "sâbite"leri yok. Aslında neye inandıklarını tespit etmek imkânsız; koleksiyonlarında tutarlılık aramak nâfile, "Ne ararsan bulunur derde devâdan gayrı." Şu bir kısım medyadan bahsediyorum; isimlendirmek

Kehanet gibi olacak ama öyle: Sel yatağına ve çürük yamaçlara yapılan evler, önümüzdeki yıllarda da yıkılmaya ve can almaya devam edecek; Şile sahillerinde yine kitle halinde boğulma vakalarına şâhit olacağız; Güneydoğu'da yine gece uykusu esnasında damdan düşülecek ve neticede biz yine basit tedbirleri ihmâl ettiğimiz, akıl nimetine küfrân

Cümle aynen şöyle; dikkatle okuyoruz: "Atatürk devrimlerine dayalı cumhuriyet evlatlarının dört gözle beklediği müjdeyi Strasbourg'dan yine bizim Zeynel Lüle verdi: Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Temyiz düzeyindeki Büyük Daire'si, Refah Partisi'nin 16 Ocak 1998 tarihinde Anayasa Mahkemesi tarafından kapatılmasını haklı bulmuş."

Önümüzdeki günlerde ABD tarafından Irak'a yapılması beklenen askeri harekât, bakıyorum da hemen herkes tarafından "veri" kabul ediliyor; niçini, nasılı hakkında sual eden yok. Yeni dünya düzeni veya stratejik ortaklık dedikleri şey zâhir bu olsa gerek. Şöyle böyle sekiz"on aydan beridir Amerikan hükümeti Irak'

Yakın zamanlara kadar her meslekten ve meşrepten aylâkların alabildiğine mâsum, alabildiğine tehlikesiz ve bir o kadar faydasız bir zevki vardı: Türkiye'yi kurtarmak! Söz, genellikle "N'olacak bu memleketin hâli?" ile başlar, "sallayacaksın bunlardan üç"beş kişiyi bak nasıl düzeliyor işler" teşhisi ile

Şöyle düşünebiliriz; bu kriz kaçınılmaz mıydı, ertelenemez miydi, onun varoluş sebebi hakikaten mâkul bir zemine dayanıyor mu? Doğum sancısı tabiidir ve mâkul bir sebebi vardır; bu krizin katlanmamız gereken sonuçları bize ne kazandıracak? Ayrıntıların leziz berzâhında kaybolup gitmeden önce soğukkanlı bir kriz tahlili yapmaya ihtiyaç var. Evvelâ krizin başlıca aktörlerini

Memleket gündemine kabak tadı hâkim; on köşe yazısından sekizi, bold karakterle dizilmiş "Ecevitler" ibaresi ile mülemmâ: Kavram artık çoğul sigâsı ile kullanılır oldu ve ben sosyal demokrat partilerin iç işlerini hiç merak etmesem de kendimi birden Hüsamettin Özkan sempatizanı gibi hissetmeye başladım ki bunlar hayra alâmet şeyler değil

Murat Bardakçı, Kanal 7'nin haber saatinde konuşuyor; evvela şu meşhur intihâl hadisesinden bahsediyor; "Bu işin gericisi ilericisi yok, köşemde yazmadan hayli düşündüm acaba istismar edilir mi diye tereddüt geçirdim." diyor. İçimden lâhavle çekiyorum; doğru, o yazısını okumuştum: "Bazı çevreler suiistimâl etmeye kalkışmasın ama bu bir

Sayın Başbakan kendisine hasta muamelesi yapılmasını istemiyor; halbuki hastalığını kabullense mesele kalmayacak. Hukuk, hastalık halini dikkate alır ama siyasi hukuk asla. Evvela "ufukta erken seçim göründü" dedikten bir saat sonra "sözlerim yanlış anlaşıldı" tashihinin mânâsı yoktur; televizyonda kulağımızla duyduk, kelime be kelime "ufukta erken seçim

"Atatürk yaşasaydı Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne girmesini ister miydi?" sualinin nitelik itibariyle "İnebahtı mağlubiyetinde bizim donanma radar kullanmış olsaydı yine de yenilir miydik?" fantazyasından farkı yok zira bu, tehlikeli ve lüzumsuz bir mantıktır ve Sayın Cumhurbaşkanımızın bu mantık hatasına kapılarak Sevilla Zirvesi'

Bizim iki oğlan, Türkiye formalarını sırtlarına geçirip zafer konvoyuna katılmak için evden çıkarken oturup bu müthiş maç hakkında yazı yazmak haksızlığın daniskası. Şehir birdenbire sessizlikten silkinerek sokağa döküldü; pencerelerden ev hanımları bayrak sallamaya başladılar. İlhan'ın golünden sonra hep birlikte havaya sıçramışız; en yüksek yerde 72'lik kayınvaldemi

Baudelaire'in "Moesta et errabunda" (hüzün ve serseri) isimli şiirinin Said Maden tercümesindeki ilk kıtayı hatırlayalım"Agathe uçtuğu var mı ruhunun ara sıra / Büyülü mavi derin ve ışıl ışıl yanan / Bambaşka denizlere bambaşka semalara / Şu kahrolası şehrin simsiyah havasından / Agathe uçtuğu var mı ruhunun ara sıra&

Türkiye'de yaşamak ve Türkiye'nin gündemini takip etmek çoğunlukla insanı kahır girdaplarına sürüklerken bazen de inanılmayacak ölçüde neşeyle dolu bir yaşama enerjisi ile güçlendirebiliyor. Böyle şeyler ancak Türkiye'de olur; dünyanın başka hiç bir ülkesinde başbakanın hanımının memleketlileri ta Şebinkarahisar'dan otobüslerle yollara dökülüp Ankara&

Bu işin tadı artık iyice kaçmaya başladı; bizimkilerin Çin'i 3"0 yenmesi garip tepkilerin ortaya çıkmasına sebep oldu ve bu tepkilerin karakteri büyük ölçüde bizi tarif eden nitelikler taşıyor. Meselâ dünkü Milliyet'te Melih Aşık'ın köşesinde yayınlanan bir kısa notu aynen aktarıyorum: Televizyon muhabiri

Farkındayım, bu sayfada bu "Serbest Vuruş" köşesini okuyanlar, bizim alışageldiğimiz okuyucudan değişik; hatta başka yerlerde yayınlanan yazıları takip eden "has okuyucu" kitlesi bile bu sayfadaki futbol yazılarını okuyunca farklı bir insan haline geliyor; bence bu tabii bir şey. Dünya görüşü itibariyle birleşenler futbol konusunda muaraza edebilirler;

Bülent Ecevit'in hikâyesi gitgide kontrolden çıkan bir drama dönüşüyor; siyasi olanla insani olanı ayırd edebilmesi için gerekli zihni birikime sahip olduğunu zannederdim oysa. 12 Eylül'den sonra Ecevit çok yumuşak bir insan portresi çizdi hep; uzlaşmacıydı, kültürlüydü ve yılların zihninde biriktirdiği tecrübeyi damıtarak siyasette gerginlik yerine sükûnet

İki asırlık Batılılaşma tarihimizin yeni bir kavşak noktasındayız ve "hakikat anı" gelip çattı; dün yapılması gereken zirvenin sonuçlarından henüz haberdar değilim; bu satırların yazıldığı esnada esen havaya bakılırsa biz çoktan milletçe tercihimizi yapmış ve Avrupa Birliği'ne girmeye azmetmişiz gibi bir intiba yayılıyor. Galiba zirve, bu intibanın

Aynı hareketi Rüştü maç içinde bir kere daha yaptı; kendisine yollanan geri pası sert, düzgün ama yerden bir vuruşla Brezilya'ya bir hücum pası olarak ikram etti. Ne var ki maçın son üç dakikasına kadar Rüştü maçın yıldızıydı; yine inanılmaz bir kurtarış yaptığı pozisyonun hemen sonrasında içimden, "Keşke