Bir spor yazarı, Gençlik Haftası münasebetiyle Spor Bakanı'yla birlikte Anıtkabir ziyaretinde bulunmuş... Arslanlı yolun çim zeminine geniş aralıklarla döşenen taş kaplama satıhta yürürken hemen herkesin tökezlememek için başını yere eğmek zorunda kaldığını fark etmiş. "Evvela, Mustafa Kemal gibi bir atası olan gururlu bir milletin neden başı aşağıda

Avrupa Günü dolayısıyla Cumhurbaşkanı'nın Çankaya Köşkü'nde AB üyesi ülkelerin büyükelçilerine verdiği yemekte AB'nin Ankara temsilcisi Karen Fogg'un, "Üyelik için gereken şartlardan biri de bazı konularda egemenliği AB ile paylaşmak; bu meseleye nasıl bakıyorsunuz?" şeklindeki sorusuna Sayın Sezer şu ilginç cevabı

Anneler Günü, şu Hürriyet gazetesinin batıdan ithal ettiği en tatlı fikirdir; hediyelik eşya tüketimini kırbaçlaması, anne-evlat ilişkisini nesneleştirmesi gibi tenkidlere artık aldırış etmiyorum. Bir evladın annesine hediye alması, anne için dünyanın en büyük nimetlerinden biri olsa gerektir ve ne yazık ki biz evlatlar, annemize bir şey hediye ettiğimiz son günün,

Kadın meselesi ateşten gömlek; meseleyi televizyonda tartışmak, saatler boyunca birbirinin sözünü kesen tartışmacıların ve uzmanların konuyu çözeceği anlamına gelmiyor. Kameraların şehâdetinde yapılan her tartışma bir otopsi; meseleyi böyle bir vasatta ancak "cerh" etmek mümkün. Otopsi kelimesinin eski Türkçe'de fevkalâde isabetli bir karşılığı var: Teşrih! Teşrih, "

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, en kestirme hesapla bin yıllık bir devlet geleneğinin "doğrultusunda değil ama şüphesiz bu geleneğin" ışığında kuruldu. Cumhuriyetin bânileri, devlet nedir bilmeyen ve meseleyle bir emrivaki tarzında karşılaşmış insanlar değildiler; hepsi de son Osmanlı hükümetinin bürokratları idiler ve şüphesiz Osmanlı devlet felsefesinin "devlet"i

Kartal Özel Tip Cezaevi bir devrin sonunu mu temsil ediyor? Vaktiyle İmralı Adası'nın Türk siyasetinde oynadığı rolü sanki bu defa Kartal Cezaevi üstlenmiş gibi; bizde siyasi tasfiyelerin emeklilik veya onurlu istifa ile nihayetlenmek yerine İmralı, Mamak veya Kartal gibi adreslerde sonuçlanması siyaset üslûbumuzdaki sakatlığı da işaretlemekte. Nice zamandır

Bir grup Çeçen teröristin propaganda maksadıyla otel basması, eskiden solcu oldukları rivayet edilen bir kısım basın mensubunun yürek yanığını âşikâr eden bir turnosol kâğıdı vazifesi gördü. Hemen en alaycı ve kindar gülücüklerini takınarak içlerindeki ukdeyi istifrâ ettiler. Bu, çok basit bir mantık terazileme gayretiydi: "Sol terör varsa sağ terör

Çocuklar ki, bazı konularda zâlimdir; ama onlar bile oyun esnasında usanç getirdiklerinde ya, "elim yok" deyip kendilerini etkisizleştirmek ihtiyacını hissederler ya da "al kardeşim, ver kardeşim / ben yoruldum sen oyna" diyerek dinlenme haklarını kullanırlar. İnsanın bazen "ben yoruldum sen oyna" diyesi geliyor. Bugün 23

Tarih, Leviathan'ın kendi rızasıyla küçülmeyeceğini ve ceberrutluğundan insana saygı noktasına doğru değişmeyeceğini anlatıyor. Leviathan'ın kanunu budur: Tebâ, devletin tabiatını (üslûbu, sistemi, hareket tarzını, felsefesini) değiştirmesini isteyemez! Siyasi hayatı görünürde o meşhur iki kanun (Siyasi Partiler ve Seçim Kanunu) tıkıyor; siyasetten ekmek yiyenler düzenden memnun. Fakat asıl

Kemal Derviş programını nihayet açıkladı; bu programın "Kemal Derviş'in programı" adıyla nitelenmesi için yeterince sebep var: Toplantıda hükümetten kimse yoktu, bütün kanalların naklen yayınladığı basın toplantısına TRT ilgi göstermedi ve nihayet bu program, mevcut hükümetin kendi rızasıyla desteklemeyeceği kadar radikal tedbirler ihtiva ediyor. "Radikal"

Küçük esnafla büyük esnaf tepkisi arasındaki farktan öğretici dersler çıkıyor; küçük esnaf öfkesini anında sokağa aksettirip var gücüyle bağırırken sermaye yapısının kırılganlığını, siyasi sistemle ilişki kurmakta acemiliğini ve "orta direk" diye adlandırılmak için daha hayli ekmek yemesi gerektiğini gösterdi; üstelik, giriştikleri eylemler kolaylıkla provoke edilebildi. Davulla zurnayla haber

Gazetelerden birinde ilginç bir haber dikkatimi çekti; hayli yüksek rütbeli kamu görevlilerinden birinin kızı Dünya Bankası'nda çalışıyormuş. Dünya Bankası Türkiye Temsilciliği'nin dış ilişkiler bölümünde görevli olan bu hanım aynı zamanda bankanın başkan yardımcısının da sağ kolu mevkiinde imiş. Bu haberi okuyunca, hükümette halen bakan olarak görev

Küçük esnafın, diğer sektörlerde görülmeyen bir öfke refleksiyle sokaklara dökülmesinin anlamı ne olabilir? Memurlar da, gitgide dibe vuran bir hayal gücünün kısır ilhâmıyla küçük tiyatro gösterileri yapmıyor değiller; ama Türkiye'de memuriyetin maaş azlığı yanında ömür boyu sosyal haklar garantisi anlamına geldiğini herkes bilir. Devlet memurunu süründürür de öldürmeye

Kriz, zahirî mi gerçek mi? Bazıları, "Türkiye'nin iktisâdi göstergeleri ile 21 Şubat'ta patlayan kriz arasında doğrudan ilişki yok" derken bazı gözlemciler, krizin muhtemelen mayıs-haziran aylarından şubata doğru öne alındığını ileri sürüyorlar. Öyleyse bu krizin kontrollü biçimde "patlatıldığı" tezini ciddiye almak için yeterince

Geçen hafta sonu Almanya'nın Stuttgart şehrinde dostlar arasında idim. Türkiye'den Almanya'nın nasıl göründüğü herkesin mâlumu; ama Stuttgart'tan Türkiye'ye bakmak bambaşka bir tecrübe idi. Hariçten bakıldığında Almanya'daki Türkler (vatandaşlarımız diyemiyorum; çünkü Türkler arasında Alman vatandaşlığına geçmek, giderek güçlenen bir

"Değeri bilinerek işlense, yetişen nesillere havası teneffüs ettirilse, Çanakkale Savaşı bir kalabalığı millet yapar."; Mehmet Niyazi Özdemir Ağabeyimiz geçen haftaki yazısına bu cümleyle başlamıştı. Bir kalabalığın millet haline gelmesi meselesini bugüne kadar lâyıkınca düşünmeden ve irdelemeden, olmuş-bitmiş bir vâkâ (veri) olarak kabuldeki aceleciliğin sonuçlarıyla yüz yüzeyiz bugün. Türkiye

Muhal ihtimal fakat diyelim ki YÖK tarafından imlâya gelmezse kapatılacağı tehdidine uğrayan Fatih değil de, Galatasaray veya Yeditepe Üniversitesi olsaydı yine aynı şeyleri yazar mıydım faraziyesini ciddiye aldım; enikonu düşündüm. Birinci tekil şahıs sigasıyla dürüstlük isbâtına girişmek beyhûde gayrettir. Üniversite problemi üzerine yazdıklarımı gözden geçirdim ve böyle bir tenkide hakkım

70'li yılların ortalarından beri ömrümüz iktisadi ve siyasi buhranlarla geçti; çeyrek asırdan beridir bir kriz istikrarı yaşıyoruz. Eğer "yönetilmiş" olsaydı çeyrek asırda Türk ekonomisi, hiç mübalağasız ilk on listesine girebilirdi. 25 senedir süren iktisadi başarısızlıkları talihsizlik veya tesadüfle açıklayamayız. İyimser bakışla bunun adı beceriksizliktir; kötümser açıdan

Olup bitenlerin Kemalist doktrin açısından nasıl değerlendirilmesi gerektiği yolunda kimsenin kılını kıpırdatmamasını nasıl yorumlamalıyız? Geçen yaz aylarında kamu personelinin iki müfettiş raporuyla kapı önüne konulmasını öngören kararname bir an evvel çıkmazsa Türkiye'nin parçalanacağı hatta batacağı ileri sürülüyordu. Kararname çıkmadı, "sakıncalı" memurlar hâlâ görev başındalar ve iktisadi

Sayın "Falanca Filanca" çok değerli ve çok önemli bir yazardır. Görüşlerinin -bence çok önemsiz de olsa- az bir kısmına katılmadığını ifadeye cür'et etsem bile, o katılmadığım kısımların bile son derece önemli ve itibara layık olduğunu kabul ediyorum. Ne var ki bu minik ihtilaftan dolayı bazı okurlarım,

Her fotoğraf bir tercih; Kurban Bayramı'na bakıp salhane manzarası gören göz tercihini öyle kullanmış demektir. Birkaç büyük şehir dışında Kurban Bayramı, gazete manşetlerine yapıştırılan salhane rezaletlerine sahne olmadı. Anadolu şehirleri hâlâ insânî ölçeklerini koruyabiliyorlar çünkü. Adı büyüğe çıkmış birkaç gazete, güç ve paraya dayanan itibarlarını kendi manşetleriyle kemirip

"Özal'dan daha derin..., Aranan temiz yüz..., Rekabetçi ve profesyonel..., Yoksulun halinden anlar..., Fevkalade demokrattır..., Savaşan General..., Ecevit'in Özal'ı..., Adı bile yetti..., Alman annenin idealist oğlu..., Uluslararası standartta biri..., Üç dil biliyor..., Türkiye'den hiç kopmadı..., Ekonomiye hakim olur..., Piyasa Derviş'i

Şeytan ayrıntılarda gizli. Satıraraları, esasa dair ilginç haberler sızdırıyor. "Niçin satırarası?" diye sual olunursa söylenmelidir ki biz, haylicedir satır okumayı ve alenî şeylere anlam vermek kabiliyetimizi dumûra uğratmış gibiyiz. Meselâ Başbakan'ın, "..yoksa tarihe ve millete nasıl hesap veririm" tiradıyla biten grotesk açıklamasını, hepimiz sanki

Bu iktisadi krizin öncekilerinden çok mühim bir farkı var; Türk ekonomisi dışa açık ve o derece de daha çok bağımlı. Emeği veya mütevazı geliri ile geçinen milyonlarca insanın geleceği, varlığından bile haberdar olmadıkları borsa ağalarına, para spekülatörlerine, finans bürokrasisine, yabancı yatırımcılara ve bankacılara bağlı. Ekonomide insanî boyutu -elbirliği ile- kaybetmişiz.

Yaşlı başlı bir hanım; yetmiş civarında olmalı, başı eşarplı. Kaldırımda ayaküstü röportajına çıkmış muhabir soruyor: "Şimdi ne yapacaksınız teyze?" Teyze cevap veriyor: "Repo yapacağız, başka ne yapılır oğlum?" Doğruyu söylemek lazımsa çarşamba gecesine kadar "gecelik faiz"in ve "repo"nun ne anlama