Okullarda şiddet olayları artınca Milli Eğitim Bakanı'nı sıkıştırmış gazeteciler; o da, "milyonlarca genç her sabah okula gidiyor, bu gibi vakalar olabilir" meâlinde kaçamak şeyler söylemiş. Sayın Bakan suali ıskalamak yerine göğüslese daha iyi olurdu; meselenin altını çizmeli, dikkatleri celbetmeli ve hangi noktada bakanlığın âciz kaldığını yüksek

"Canım Türkiyem" demek geldi içimden haberi okuyunca; duymadınız mı, 2002 yılında hazırlanan İç Güvenlik Strateji Belgesi, Sauna operasyonu kapsamında yapılan araştırmada çete liderinde yakalanmış. Şimdi bazılarınız, "eyvaah gördünüz mü başımıza geleni, Saunacının eline geçen sırlar çoktan yabancı servislerin kulağına değmiştir!" diye telâşa kapılabilirler. Herkes sâkin olsun;

Çanakkale Harbi'nin 91. yıldönümü töreninde konuşan Kurmay Yarbay ilginç değerlendirmelerde bulunmuş, okuyalım: "Tarihi, kendi ideolojik görüşleri çerçevesinde ve kişisel çıkar elde etmek amacıyla hareket edenler tarafından yapılan tanıtımlarda akıl almaz tarihi yanlışlıklar yapılmaktadır. Bazıları bu zaferlerin temelinde yaşanan gerçekleri doğaüstü olaylarla, hurafelerle izah etmeye kalkışsalar da gerçeği

Eğer "başarı"dan murad edilen seçim kazanmaksa, hükümetin başarılı olmak için yatırım projeleri yapmasına, kaynak bulmasına, bürokrasiyi verimli işletmesine filan lüzum yok; bu hükümet başarılı olmaya mahkûm zaten. Rejimin laikçi rahipleri, hükümetin başarısız görünmesine asla müsaade etmiyorlar, etmeyecekler. Merkez Bankası'nın yeni başkan vekilinin eşi başörtülü imiş.

Ertuğrul Özkök dünkü yazısında, dövizle askerlik yapan tanıdık bazı gençlerin şikayetini dile getirdi ve ülkesine samimi bir sadakatle bağlı bu gençlerin, kendilerine verilen doktriner eğitimden yakındıklarından bahsetti. Ayrıca "yazıp yazmamak konusunda" hayli düşündüğünü de ilave ediyor. Bu duyguyu iyi biliyorum; Silahlı Kuvvetler'le ilgili tariz veya sitem

Geçenlerde yolu taşraya düşmüş bir yayıncı ile tanıştım; gençti, yüksek öğrenim görmüştü, şimdiye kadar iki kitap yayınladığını ama işi genişletmeyi düşündüğünü anlattı. Dereden tepeden sohbet ederken dikkati dolabın üstünde duran büyük boy fotoğrafa takılmış olmalı ki, -Bu şahıs kimdir, yakınınız mı, diye sordu. Aralarında rahmetli dayımın da bulunduğu birçok fotoğrafın

Bana, "artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak; yeni bir dönem başlıyor" dedirten sarsıcı hadise Susurluk filan değildi, 17 Ağustos depremiydi. Bir sene geçmeden depremle ilgili her şey eski üslûp ve âhengine bürününce, kamu düzenimizi hiçbir şokun ıslah edemeyeceğine kanaat getirdim. O büyük yıkımın altında sadece insanlar kalmadı, kamu

"Tabii hakim" prensibinden hareketle Türkiye'de bir ilin başsavcısı, bir kuvvet komutanı aleyhine iddianame kaleme aldı ve ortalık karıştı. Teorik açıdan her şey olağan; kuvvet komutanı da olsa her vatandaş yargı dairesinin dışında değildir ve yargı hükûmetlerden bağımsız işleyen tarafsız bir güçtür. Olağandışı olan, Anayasa ve kanunlarda

"Akşam aşıp gidiyor / Fikrim şaşıp gidiyor / Ela gözlü sevdiğim / Dağlar aşıp gidiyor" diye başlayan Kayseri türküsü, "amaan keklik" nakaratıyla devam ediyor. Bu türkü sözlerindeki "aşmak" ve "şaşmak" fiilleri, dikkat buyrulursa "zengin" kafiye teşkil etmekteler. Zengin ve aşmak kelimeleri yan yana

Başbakan'ın "Basın bize kabine değişikliği telkin edemez; gerekirse biz yaparız, aksi takdirde memleket zarar görür" resti hoş görünmüyor. Belirgin bir asabiyet hâlinin tezahürleri bunlar. Hele, "Ve bunun bir şeyler karşılığında olduğunun biz farkındayız. Bakın bu konuda bu kadar ağır söylüyorum. Bugüne kadar gelmiş iktidarlardan bir

Adolf A. Berle, ülkemizde pek kadri bilinmeyen "İktidar" isimli eserinin girişinde iktidarın kanunlarını sıralarken diyor ki: "İktidar, istisnasız bir fikir veya felsefe sistemine dayanır. Böyle bir sistem veya felsefe bulunmazsa iktidar için elzem olan müesseseler, güvenilir olmaktan çıkarlar, iktidar tesirini kaybeder ve sonunda iktidarı elinde tutan kimse

Irak'ta baş gösteren mezhep çatışmaları, cins itibariyle Batı dünyasının mâşeri şuurunda artık silikleşmiş bir tarih hâtırasıdır. Kuzey İrlanda'da izleri hâlâ canlı ise de kara Avrupası'nda, meselâ Katolik-Protestan ihtilâfının sokak vuruşmaları, kalleş suikastleri şeklinde tezahürü neredeyse anakronik bir ihtimâl olarak ortadan kalkmış görünüyor; buna mukabil

Tarihçi-yazar Cemal Kutay vefat etti; Allah taksiratını affetsin. Bu cümledeki "tarihçi-yazar" ibâresindeki tarihçilik, tanıyanlarının yakından bildiği üzere popüler tarihçi mânâsında anlaşılmalıdır. Onu, "akademik" tarzda tarihçiliğe iltifat etmediği için -hele hele vefatının ardından- itham etmek edepsizlik olur. Bir yerde 180 küsur eser bıraktığını okudum; belki fazlası bile

Televizyon haberlerinde doğru duyup duymadığımı kontrol etmek için Milli Gazete'nin pazartesi nüshasına bir kere daha baktım. Hiç tanımadığım ve karşılaşmadığım halde öteden beri gıyâbî bir muhabbet ve sempati duyduğum Recai Kutan Beyefendi'nin sözlerini aynen iktibas ediyorum: "..Şimdi 'Medeniyetlerarası Yakınlaşma', 'Dinler Bahçesi'

"Geçen hafta bir Avrupa devleti büyükelçisinin evinde yemeğe davetliydik. O ülkenin üst düzey yetkilileri, Türkiye'yi ziyaret ediyorlardı, bizlerle de bir buluşma tasarlamışlardı. Önce, yeni tanışan insanlar arasında adet olduğu üzere hoş beş edildi, ortak noktalar aranmaya çalışıldı. Sonra can alıcı konu birdenbire açılıverdi. Türkiye ve AB ilişkileri,

Karikatür edepsizliğine her seviyeden tepki hâlâ devam ediyor. Bu tip tahkirlerin doğurduğu tepkileri denetlemek çok zordur ama yönlendirilmesi pekâlâ mümkün. Geçenlerde bir caddeye asılmış hayli irice bir pankart gördüm, "Canlar sana fedâdır Ya Resulallah" yazıyordu; birkaç firma bir araya gelip böyle bir protesto üslûbu bulmuşlar. Elçilik basmaktan, kukla

Galibası yok, şöyle bir tehlike durumu tasavvur ediliyor:Ülkede sayıca az asker, hukukçu, bürokrat ve burjuva, laik rejimi korumak için bütün dikkatlerini seferber ederek gergin bir vaziyette beklemekte ve aykırı gelişmeleri ânında bastırarak rejimin balans ayarlarının bozulmasına izin vermemekte, gerektiğinde uluslararası hukuk kurallarını ve adâlet duygusunu zedelemek pahasına sert tedbirlere

Aile çevremizde hayli öğretmen vardı; henüz başörtüsünün rejim meselesi ve "politik sembol" sayılmadığı yıllarda öğretmen hanımlar, yıllarca işlerine başlarını örterek gittiler, öğretmen odasında örtüleri çıkarıp dolaplarına koydular ve sınıflarına girdiler. Öğrencilerinin içinden birileri çıkıp, "öğretmenimiz bize kötü örnek oluyor" diye düşünmüş müdür, zannetmem; ama bundan sonra