-Arkadaşlar, yayın toplantısını açıyorum fakat ahalinin yarıdan fazlası ortada yok. Saat neredeyse 10.30 oldu. Nerede bu insanlar? -Bugün Ramazan’ın üçüncü günü; ondan olabilir sayın genel yayın müdürüm! -Sahi yahu; gündem öyle yoğun ki unutuvermişiz mübarek Ramazan’ı. Ramazan sayfası yapıyoruz değil mi bu yıl da? Bu sene medyatik

Size bugün bir “örgüt” hikâyesi anlatayım mı?-...!-İyi öyleyse, şimdi etrafıma oturun ve ses çıkarmadan dinleyin... 12 Eylül sonrasına dair bu hikâye. Aslında hikâye filan değil, düpedüz gerçek. Hani bazı filmlerin başına bir yazı koyarlar: “Filmde anlatılan olaylar gerçek değildir. Yer ve isim benzerlikleri olursa tamamen tesadüften ibarettir” diye.

Bir sahafın dükkân önüne koyduğu ucuz kitap sergisinde, az kullanıldığı her haliyle anlaşılan bir anayasa kitapçığı buldum. Biraz göz atınca temel haklarla ilgili bazı maddelerin altına, kitabın sahibi tarafından el yazısıyla bazı notlar düşüldüğünü farkettim; dikkatimi çekti. Yazısını tanımam ama tükenmez kalemle yazılmış notlar bana hayli tanıdık geldi. Bakalım size

Hava güzeldi. Asık suratlı hava raporlarına rağmen güneş gülümsüyordu. Bahçedeki manolya ağacı, balkondaki ortanca, saksıdaki küpe çiçeği neşe ve saadetle güneşleniyorlardı. “Vatan hainliği için ideal bir gün” diye mırıldandım. Yarım bardak ılık suyla tansiyon hapımı yuvarlayarak hazır elimi yüzümü yıkamışken, “bari abdestimden emin olayım” diye bir de abdest alıverdim. Filozofun

Dişleriniz kötü görünüyorsa yaptırmaya ama saç ektirmek veya boyatmak gibi kolay anlaşılır fizik değişikliklerine gitmemeye, cenaze ve düğünlerde mutlaka görünmeye, yöreyle ilgili istatistikleri ezberlemeye itina göstermeniz gerekiyor. Rekabet hissimin zayıflığından mıdır nedir, genç yaşlarımdan beri siyasetin “seçilmek” faslında hiç hayalim olmadı. “Seçmek” kısmında da, gençliğimin ilk ve “son” dönemleri hariç

Üsküdar İskelesi’nin sırtlarındaki Halide Edib Adıvar Lisesi, bugünlerde benzeri pek çok okul gibi tamamen yıkılarak yeniden yapıldı ve açılmak üzere. Onu, okullara adı verilen Türk büyüklerinden biri zannedenler yanılmış olurlar. Halide Edib Hanım, Cumhuriyet tarihimizin en kayda değer şahsiyetlerinden biri olmakla kalmaz; aynı zamanda Milli Mücadele’nin en öne

Sevgili okuyucular, sizlere on puan değerinde bir genel kültür sorusu yöneltiyorum...-“Neue Haas Grotesk” ile “Helvetica” arasında ne fark vardır?Bilemediniz değil mi? Lüzumsuz şeylere onca merakıma rağmen doğrusu şu dakikaya kadar ben de ayırt edemezdim. Her ikisinin de birer font ismi olduğunu biliyorum ama bu iki harf karakteri

-Aloo Cemil abi, müsait miydin?-Müsaitim Aliciğim, buyur, merhaba.-Merhaba Cemil abi, nasılsın iyi misin, bir hatırını sorayım demiştim de. -İyiyim be Aliciğim, nasıl olalım; Allah’a hamd olsun, iyi olmayacak neyimiz var? Ortalığın hali muazzam; çarşı-pazar ucuzluktan coşmuş, yıkılıyor. Bütün vatandaşlar olarak evelallah hükümetimizin, devletimizin sayesinde arslanlar gibi, paşalar

İşte nihayet, sayın Başbakan’a hak verebileceğim, hatta alkışlayabileceğim bir cümlesine tesadüf etmiş olmanın hazzı içindeyim. Biliyordum, tahmin ediyordum, “Bu kadar da olamaz; mutlaka kalbinin, ruhunun, gönlünün ve vicdanının bir köşesinde henüz sönmemiş bir hakperestlik közü vardır” diyordum. “Evet, bugünlerde çok telâş içinde, yükü ağır; nice yıllardan beri hiç beklemediği,

-Aloo, sen misin Hakkı? Kimsiin? Oğlum, Hakkı’yı bağla bana Hakkı’yı (Ne biçim telefon bağlıyorsunuz be, asistanı çıkıyor, kimlerle muhatap ediyorsunuz beni!), kimle mi görüşüyorsun; sana ne evladım, sen bana Hakkı’yı ver, beni oralara getirtme şimdi. Sesimden de mi anlamadın, bak anlatayım, “Beraber yürüdüüük, biz bu yollardaaa” Ha,

Efendiim, biz buraya niçin geldik; pek hayırlı pek güzel bir beraberliğin ilk adımını atmak için geldik elbette. Malumunuzdur gençler aralarında konuşmuşlar, anlaşmışlar; bize de hayırlı olsun demek düşüyor tabiatıyla. Yalnız hazır bunca topluluğu bir arada yakalamışken devletin içine çöreklenmiş paralel yapılardan, sinsi çetelerden ve habis örgütten bir miktar bahsetmek isterim.

-Hoşgeldin Vasfi, maydanoz almayı unutmadın değil mi? -Almaz mıyım sultânım, aldım, tereotu da aldım belki lâzım olur diyerek! -Bak Vasfi, yine aynı şeyi yapıyorsun; sana bir şey söylendiği zaman durumdan vazife çıkarmaya kalkışma lütfen. Emr-i mütalaa derler bu yaptığına. Maydanoz dediysem maydanoz alacaksın, anladın mı? -Tamam Huriye, kızma. Tereotunu ben

Üç saat için bu karda soğukta koca yolu tepmek yerine bekleme salonunun bir köşesine tüneyiverse ne olurdu; pekâlâ olurdu lâkin istasyon müdürünün kesin tâlimâtı var: -Yolcu olsa neyse; ipini kıran burada sabahlayamaz; söyleyin ona, tren olmadığı vakitler dolaşıp durmasın buralarda... Otel midir burası, han mıdır, dışarıda beklesinler... “Kesin talimât”ı

Sevgili günlük, son bir haftada hükûmetiyle, basınıyla, yazarıyla, politikacısıyla ülkenin suyu çıktı desem yeridir. Hangisinden başlayalım?Hafta ortasıydı galiba; İzmir’de yolsuzluk yapıldığına dair bir haberle uyandık. Hemen saate bakıp bir kenara not ettim. İkindi’ye kalmadı, araştırmada görev alan polislerin görevden el çektirildiği haberi düşüverdi. Yeniden saate baktım ve

Sevgili günlük, canım benim; öyle günler yaşıyoruz ki duygularımı bütün çıplaklığıyla açabileceğim, içimi dökebileceğim kimse kalmadı. Sadece sana güvenebilirim; nitekim işte bu naçiz satırlarımı karaladıktan sonra bu defteri de kapatıp kasaya kilitleyeceğim. Aslında bugünlerde evde kasa bulundurmak hiç de akıllıca bir hareket değil farkındayım ama benim kasa, ötekilerden değil. İçinde

-Tık tık... -Geel; ooo sen miydin müdür, buyrun, şöyle oturun. Ne alırsın, kahve, çay, ayran? -Sağolun efendim, az evvel içmiştim... -Olur mu canım, bizim çayımız iyidir. İki çay söylüyorum, limonlu? -Nasıl uygun görürseniz âmirim, takdiriniz. -Takdiriniz dedin de, şubenin çalışmalarını takdirle izliyorum, vatandaş da memnun, maşallah, gözüm üzerinizde yani keh

Önce kelimeyi tartalım: Fransızcadan dilimize geçmiş bir kelime “atelier”; Türkçe okunuşunda ihtilâf var; bazılarımız için “atelye”, diğer bir kısmımız için daha ecnebî bir telâffuzla “atölye”. Arama motorunun istatistiğine güvenmek lazımsa “atölye” imlâsının daha yaygın (peki, doğru mu?) olduğu anlaşılıyor. İngilizcesi, artık çaktırmadan dilimize girmiş bulunan “workshop”; “stüdyo” karşılığı da var,

Tatlı su çeşmesi, bizim eve 75 metre mesafedeydi! Tatlı su çeşmesi de nedir, diyenler çıkabilir. Eski zamanlardan bahsediyoruz. Avrupa görmüş Almanyacı komşularımızın, “İnanmazsınız, bir bardak suyu bile parayla veriyorlar; evlere de büyük cam damacanalar ile içme suyu satılıyor” diye bizi hayretlere düşürdüğü zamanlardan daha eski günler. Her mahallenin tatlı su

Yıllar boyunca taşradan İstanbul’a ilk defa gelenler, şehri önce Harem iskelesi veya Haydarpaşa İstasyonu’ndan görüyorlardı; ikinci durak daima Eminönü Meydanı’dır ve vapurdan inen her taşralı, İstanbul’un en karmaşık, en eğlenceli ve en hayat dolu çehresiyle Eminönü’nde karşılaşır; büyülenir. Meydanı süsleyen ve mânâlandıran en büyük eser

Web devrimi önce tüketim alışkanlıklarını değiştirdi; müziği ve eğlenceyi hızla tektipleştirdi. Çok tıklanan videolara eklenen reklamlar, eğlencenin ticari boyutunu hatırlatıp duruyor. Ezeli ve ebedi meselelerimiz yerinde sayarken dünyanın sureti durmadan değişiyor. Gençler için internet oksijene benzeyen hayatî bir ihtiyaç şeklini almaya başladı. Bağlantısı kesilen gençler, sudan çıkmış balık gibi debelenip

Bu yazı, tabiatla insanların ortak hayatları hakkında, unutmaya başladığımız bazı ölçüleri hatırlatmak anafikrini savunuyor. Aşağıda gördüğünüz iki fotoğrafın hiçbir fevkalade özelliği yok; hepimiz, yurdun dört yanında buna benzer manzaraları görüyor ve fark etmeden geçiyoruz. Fotoğrafların ilkinde kalabalık bir caddenin kenarında yükselen ulu çınar ağaçları görünüyor; öteki ise ilkinin çekildiği yerden

“Bir tarih öğretmeni olarak gerçekten merak ettiğim bir konu var” diyor okuyucum; “Osmanlı Devleti’nde -ve önceki dönem Türk devletlerinde- halkın tarihî eserleri koruma, onlara sahip çıkma bilincinin olup olmadığı; belki bu da modern zamanların icadıdır ama Anadolu’da eskiden insanların, eski eserlerin taşlarını, sütunlarını kendi evlerinin inşasında kullandığını çok

Birkaç yıl önce Beşiktaş İskelesi’ndeki eski deniz müzesini gezmiştim. Daha önce başka bir deniz müzesi görmemiş olmama rağmen biraz hayal kırıklığına uğradığımı söyleyebilirim. Müze binası, isminin heybetine nazaran küçük, fizikî bakımdan yetersizdi bir kere; içeride sergilenenler ise kalantor bir denizcilik amatörünün koleksiyonunda görsem şaşırmayacağım şeylerdi. İki hafta önce müzenin,

Emre Arolat, Türkiye’nin en iyi mimarlarından. “Ben artık oldum, kendimi aştım; bundan sonra ne yapsam gider” diyerek iyi mimarlık prestijiyle avunanlardan değil. Meraklı, okuyan, araştıran ve kendini geliştirmek isteyen bir sanatçı. Mimarlığın hemen bütün konularında eser vermiş olmasına rağmen bugüne kadar bir camiye imza atmamış olmasını kendince eksiklik kabul

Eskiden spor kelimesi, Arapçadan ödünç aldığımız “idman” kelimesiyle karşılanırdı. Anadolu’da, adında idman kelimesi bulunan spor kulüpleri vardı; meselâ Trabzon İdman Ocağı, Mersin İdman Yurdu gibi. Yeri gelmişken 1922’de kurulan Türkiye İdman Cemiyetleri İttifakı’nın bir nevi spor üst kurulu olarak 14 sene çalıştığını da kaydedelim. Spor kelimesi artık