Başbakan Tayyip Erdoğan'ın Almanya seyahati esnasında, cemevlerine yeterli destek verilmediği yolundaki bir soru üzerine söylediği, "Alevilik bir din değildir. Eğer bir din ise, ibadet yerine ihtiyaç vardır. Camiler ile cemevleri mukayese edilemez. Birisi ibadethanedir, diğer ise kültür evidir. Camilere sağlanan yardım cemevlerine sağlanamaz. Ancak cemevlerine yardım etmek

İç tehditleri bastırmaya yönelik operasyonlar ve ideolojik yörünge düzeltme gayretlerine mâtuf "darbe"ler hariç tutulursa, Kore'den beri Türk Silahlı Kuvvetleri'nin hep milli sınırlar dışında görev üstlenmesi gerçeğinin altını çiziyorum: Kore, Kıbrıs, Somali, Bosna, Kosova ve Afganistan'dan sonra Irak'ta yeni görevler

Daha önce bahsetmiştim ya, tatilin çalışılarak geçirileni daha makbul. "Daha iyi bir gazete yapmak için neler yapılmalı?" konulu "tatilde mesai"den sonra İslâmiyât Dergisi'nin tertiplediği "İslâmilik Sorunu" meselesinin tartışıldığı toplantıya katılmak şansına da eriştim. Üç gün boyunca devam eden tartışma intibalarımı sizlerle

Türkiye'nin en güzel sahillerinden birinde beş yıldızlı bir otelde bir hafta süreyle, gazeteye emek veren kadronun bir kısmıyla beraber olmak, uzaktan bakılınca çok cazip bir tatil gibi görünüyor; özetlemek gerekirse câzip olmasına câzip ama tatil değildi. Dört gün boyunca yevmiye yedi sekiz saati bulan geniş iştirakli toplantılara katılmak,

Her kurum, daha önce kaleme alınmış bir temel metinle ve bu metnin şekillendirdiği görev ve yetkilerin târifi ile vücut bulur; kurumların devamlılığı nüktesinden hareketle kurum içinde görevli bir yetkili kendi görevini tarif ve sınırlarını belirleme hakkına sahip değildir. İlk bakışta son derece teorik ve muğlak gibi görünen bu ifadeler, Ordu&

Yakın zamanlara kadar Türkiye'de 100 kilovat'tan fazla elektrik tüketimini cezalandırılan bir fiyatlandırma politikası uygulanıyordu; târife hâlâ geçerli midir bilmem? O günlerde ülkenin müthiş bir enerji krizi ile karşı karşıya olduğu haberini yayan felâket tellâlları vardı ve çözüm olarak Türkiye'nin âcilen dışardan daha çok tabii

Kâzım Kartal ölmüş; Türk sinemasının kötü adamları birer birer aramızdan ayrılırken Yeşilçam'ın beyaz perdesini de karartıyorlar. Garip olan şu: Eski filmlerde Erol Taş, Hüseyin Baradan, Danyal Topatan, Ahmet Tarık Tekçe, Bilal İnci gibi kötü adamların "kötülük olsun" diye giriştiği icraatları şimdiki nesle komedi gibi görünüyor; demek

Cumhurbaşkanı, özel okullara yoksul ve başarılı öğrencilerin MEB kanalıyla yerleştirilmesini öngören kanunu veto edeceğine özel okullar hakkında suç duyurusunda bulunsa herhalde daha az tartışılır bir karar vermiş olurdu. Bakanlığın uygulaması teknik açıdan tenkide şâyan noktalar ihtiva edebilir; bu gibi hususlarda Cumhurbaşkanı'nın itirazını dile getirmesi de tabii karşılanırdı fakat

Yakın zamanlara kadar halk arasında, felsefe okuyanın "kafayı sıyıracağı" yolunda bir bâtıl inanış mevcuttu ve bu kanaat, felsefe tahsilinin insanda mutlaka inanç buhranına yol açtığı aksiyomundan kaynaklanıyordu. Her bâtıl itikat, kendisini destekleyen istisnai hadiselerden güç aldığına göre böyle birkaç hadise yaşanmış olsa gerektir ama bu önyargıyı besleyen başlıca

PKK meselesi sahneye çıktığında devletin aklına gelen ilk çare ile "Eve Dönüş" adı verilen kanunla seçtiği üslûp birbirinden çok farklı. Eruh baskınından bu yana yirmi yıl geçmiş; olayların başlangıcı ile bugün gelinen nokta arasındaki yaklaşım farklılığı dikkat çekecek derecede bâriz. Halk arasında dillendirilen, "Apo üç"beş

Hayli asabi ve hışımlı tenkidler sıraladıktan sonra muhafazakârlığın yeniden tarif edilmesi gerektiğini ileri süren Etyen Mahçupyan'a hak veriyorum; unutulmaması gereken nokta odur ki, bizde bu gibi kavramların târifi zaten yoktur ve biz bu kavramların içini, kendini muhafazakâr, sağcı, liberal veya solcu diye niteleyen kişileri göz önünde tutarak, "

Herkül Millas'ın Zaman'da yayınlanan "Milliyetçilik" başlıklı yazısı, muhtevasından ziyade zihin âlemimizin zaafiyetli bir boyutunu ortaya çıkardığı için önem kazandı; aynı yazı "sol liberal" tandanslı bir gazetede neşrolunsa tepkiler farklı olacak ve belki hiç tepki uyandırmayacaktı. "Milliyetçilik aleyhtarı böyle bir yazı Zaman&

En insaflı hesapla gazetelerin beşte biri, bize aslında mevcut olmayan zâhiri bir dünyadan haberler yetiştirmekle kendini sorumlu sayıyor: Spor, daha doğrusu futbol sayfalarından bahsediyorum; her gün en az iki gazete sayfasında aynı takımdan bahsetmenin hâsılı saçmalamaktır. Gazete ve televizyon editörleri müşterinin nabzını tutmak zorundalar bir yerde. Denildiğine göre Fenerbahçe haberlerinin

Benim yaşımdakiler "Yurttan Sesler" kuşağı sayılır. Altmışlı yılların iyi radyo dinleyicilerinin kulak repertuvarı, en azından üç"beş pop müzikçisine zekâtı dağıtılacak kadar zengindir; ihtisas merakından değil efendim kulak dolgunluğundan. Şimdi idrak ediyorum ki bizim kuşağın vatan mefhumu, Yurttan Sesler Korosu'nun yedi iklim dört bucaktan derlediği

Bizde gecekondu, şehir görgüsü ve parası olmayan köylülerin Hazine arazisini işgal ederek şehir hayatına tutunma gayretlerini temsil eden bir sembol kavram olarak karşılık buldu ve yerleşti. 70'li yıllarda gecekonduya alternatif olarak sunulan çözüm, imar planlarına ve fenni inşaat teknolojisine uygun tarzda yapılmış meskenlerdi. Bugün, mevzuata uygun inşâ edilmiş

Amerikalı gazeteci Nick Ludington'un Radikal gazetesinde yayınlanan görüşü ile başlayan "kaliteli gazete" tartışması münasebetiyle Türkiye'nin mühim zihnî problemlerinden birinin de basın hayatımız olduğunu yeniden hatırladık; hatırlamamak ne mümkün dediğinizi duyar gibi oluyorum. Herhangi bir sebepten ötürü sekiz"on gün gazeteden televizyondan uzak duranlar,

Bir topluluk nasıl millet haline gelir? Ne idüğünü bilmeden "aydınlanmacılık"ı savunanlara göre bulgur, durduğu yerde pilav olmaz; pişirmek gerekir. Toplum mühendisliği dediğimiz işkolu böyle hayat bulmuştur; toplumu eğitirsiniz, biçimlendirirsiniz, kafalarını aydınlatırsınız, onlara nasıl davranacaklarını, hangi durumlarda nasıl tepki vereceklerini öğretirsiniz: Neye göre ve hangi prensiplerin ışığında? Aydınlanmacılar

Bizim tarafın, "meselenin çözümünü tarihçilere bırakalım" tezi, tez değil bir kere; lâf! Hiçbir siyasi meselenin çözümü tarihçilere bırakılamaz, bırakılmamıştır. Ne zaman Amerikan Kongresi'ne şu mâhut "Ermeni soykırımı tasarısı" sevkedilse öyle olur; bizimkiler hemen Atlantik ötesine "Heyet"i nâsıha" cinsinden parlamento heyeti

"Batı" kavramı, bizim Jöntürk takımı için II. Dünya Savaşı ertesine kadar Avrupa odaklı bir mânâ çerçevesi içindeydi; ikbâlini AB'de görenlere bakılırsa, bugün de kavram aynı çerçevesini koruyor gibidir. Oysa ki Avrupa, II. Dünya Savaşı'ndan sonra politik, fikri ve kültürel ağırlığını kaybetti: AB'nin