Özelleştirmede bu kadar geç kalışımız sadece beceriksizlik eseri midir, yoksa aynı dakikada başlaması gereken maçı, tribünlerden sahaya konfeti atarak bile bile geciktirilmiş bir saatte başlatma hinliği mi, çözebilene aşkolsun. Doğu Bloku ülkelerinde özelleştirme seri bir tarzda tamamlandı. Bizdeki gecikme, ancak devletin kuruluş felsefesindeki temel esasların (ki tamamına yakını şüphe, güvensizlik

Maç başladı; pankreas müsabakası gibi bir şey. Maç, ânında "kim daha çok çamur sıçratacak" tarzında bir eğlencelik gösteriye dönüştü. Futbolu boşverdik, çamurdan da öte zifosu andıran yağlı karabalçığa bulanan oyuncuların hangi takımdan olduğunu kestirmeye çalışıyoruz. Sair zamanda burnundan kıl aldırmayan UEFA böyle bir sahada nasıl maç oynatır anlamak

İlerlemecilik özet olarak, insan cinsinin eski ve mâlum hatalarını tekrarlamayacağı, geleceğe uzanan çizgide hep daha iyi ve güzel merhalelere ulaşacağını farz eden bir görüştü. XIX ve XX. yüzyıllarda bilim ve özellikle teknolojide kaydedilen parlak başarılar, ilerlemeciliğin isabetine hamledildi ve bu görüş Türkiye'de Pozitivizm'le beraber resmi eğitim

Bazılarının 12 Eylül'ü ve ardından gelen Turgut Özal dönemini yakın Türk tarihinde bir milât gibi sunması beni hep rahatsız etmiştir. 12 Eylül bir askeri darbe idi; en geniş kapsamıyla bir devlet operasyonu. Lâçkalığın, hortumculuğun, gayrı milliliğin bu dönemle birlikte hız kazandığını ileri sürmek, kabahati görünmez hale getirmekten başka

"Müdafaa-i Hukuk", "Kuvayı Milliye" gibi isimler altında çoğunluğu internet üzerinden faaliyet gösteren yeni birlik, dernek ve benzeri teşekküllerin son günlerde "yükseliş"e geçmesinin üzerinde duralım. Yakın tarihte bu örgütler, devlet otoritesinin iyice zaafa uğradığı 1918 yılı sonbaharında kurulmaya başlandı. İnkılap tarihi kitaplarında halkın heyecanını

"Sen bana böyle yaptığın için şimdi benim de bu şekilde davranma hakkım var" noktasının geçilmiş olduğuna herkesin inanması lâzım. Bahane üreten illiyetlerin ilmeğinden yakalayıp "ama ben haklıyım" iddiasından vazgeçmek erdeminden bahsetmeliyiz. Daha açık konuşalım; Bozüyük'teki olaylar hakkında daha etraflı bilgi edinmek için birkaç gazeteyi

Anlaşılan yaz rehaveti bitti; havaların hafiften erkeklemesiyle birlikte bilumum fitne-fücur operasyonları da yavaş yavaş sahneye gelmeye başladı. Geçen cuma günü Fatih Camii çıkışında açılan pankartlar tenkide değmeyecek kadar kaba-saba mesajlar ihtiva ediyor olsa da zikre şâyan: "Cumhuriyet dalalet, hilâfet hidâyettir, Demokrasi küfürdür ona rıza zulümdür, ya demokrasi ile zillet,

Kimin için ne kadar lüzumlu olduğu bir yana, silah taşımak büyük bir nefis disiplini gerektirir. Halk arasında silaha bu mânâda "takma yürek" derler. Orta yaşlarda silaha heves edip biraz kemâle erişince ortalıktan kaldırıp satanımız çok olur; eskilerin tâbiriyle "hevâyic-i asliye"den, yani esas ihtiyaçlar zümresinden olmadığı

"Türk Silahlı Kuvvetleri, Cumhuriyet Rönesansı'nın kuruluşuna önderlik etmiş, çağdaş uygarlığı benimsemiş, sürekli bir kurumsal yapıdır. Bu onun sivil zihniyetinin en büyükkanıtıdır." Buyurmuş bir Türk büyüğü! Uzun uzadıya siyaset bilimi dersi vermeye hâcet yok; "sivil", kamu alanlarının dışında hükmi şahsiyetini sürdürebilecek derecede organize ve elbette

Futbol yorumcularının peynir-ekmek ister gibi takımlara transfer tavsiye etmesi çok eğlenceli doğrusu. Öyle ucuz tavsiyeler değil, en azından iki milyon Euro'luk siparişler. "Sol kanada mutlaka kaliteli bir yabancı alınması şart" diyorlar. Bu kesin reçete karşısında "Yerli olsa kurtarmaz mı?" diye soracak cesaret kalmıyor insanda.

İnsanları korkutmak gibisi yoktur; korkutarak yönetmek veya korkuları yönetmek, iknâdan ve mantığa hitab etmekten daha etkili. "Vaizler niçin genellikle galeyânı hatırlatır bir ses tonuyla, yüksek perdeden, çoğunlukla bağırarak ve azarlama üslûbuyla hitâbeti severler" diye düşünceye daldığımda vaizin ne söylediğini artık dinlemiyordum bile. Merkezden diğer camilere dağıtılan yayını ses

Söylenmedik söz, dillendirilmedik tez kalmış mıdır; o nükteyi arıyorum bugün. Yangına benzinle gitmemek gerektiğini akleden herkes dahi eminim ki o arayışın içindedir. Bir sürüklenme duygusu içindeyiz; bir yerlere gidiyoruz, hayırhah bir gidişe benzemiyor bu. Tedirginliği gidermek, durumun hakikatinden haberdar olmak için konuştukça, yazdıkça sürüklenme hissi derinleşiyor. 19. yüzyıl tarihini bilenlere,

"Bu ülkede benden nefret edenler bile beni takdir ediyor" demiş Fatih Terim. İyimser yorum; ama kendisi hakkında bu değerlendirmeyi yapan biri kötü ihtimâli de gözden ırak tutmamalı. Kötümser yorum şudur: "Bu ülkede beni takdir edenler bile benden nefret ediyor" * Bu sene yaz, beş gün fazladan saltanat

Sarıkaya'yı bilir misiniz; bilmezsiniz: Yozgat-Sivas karayolu üstündedir. Merkezi karayolundan birkaç kilometre uzaktadır. Yol üstünde kayda değer bir konaklama tesisi bulunmadığı için şehirlerarası yolcuları Sarıkaya'yı sadece giriş-çıkış tabelasından bilirler. Bozok yaylasında onlarca benzeri gibi orta halli, kendi halinde bir ilçe. Köylerle birlikte toplam nüfusu 58 bin. İlçe

Kaçak elektrik kullanma oranı % 22,5; meâlen her dört aboneden biri elektriğe para vermiyor. Bu kaçakçılığın hazineye bir yılda verdiği zarar 2 milyar doların üstünde; anlamı şu, bu 2 milyar doları devlet, diğer kaynaklarıyla kapatıyor veya borçlanıyor, daha doğrusu bütün vergi mükelleflerinden dolaylı olarak tahsil ediyor. Türkiye'de kaçak

Büyük depremin 6. yıldönümü. Milliyet gazetesi güzel bir değerlendirme haberi yapmış; neticesi şu: Ders almamışız. O günlerde şöyle bir iyimserliği savunuyordum: "Artık hiçbir şey, depremden önceki gibi kalamaz. Türkiye değişecek". Bir yetkili, "deprem vukuunda İstanbul'un hangi semtinde hangi binaların yıkılacağını tek tek biliyoruz, tesbit ettik&

Trabzonlular kav gibi bir topluluk, üflesen tutuşuyorlar; bu hâleti "içerden" gözlemle anlatan en iyi yazıyı, bahar aylarında Nihat Genç, Akşam'da yazmıştı. Şehir kültürünü yeniden inşa ile uğraştığımız bu dönemeçte, şimdilik ancak bir raf dolduracak kadar cılız "şehir edebiyatı"na mühim bir katkı idi. Yeri

Başbakan'ın tâbiriyle Kürt meselesi, daha fazla demokratikleşme ile çözülebilecek bir karakter gösteriyor mu? "Demokratikleşme" tâbirinin iki ağzı da kesiyor; bu tâbiri benimsemek meselenin kavranmasını zorlaştırıyor; çünkü bu tâbir, onu icad edenler tarafından "siyasi talepler"i ifade maksadıyla kullanılıyor; Başbakan'ın bu kavramı kabullenmesi

Otopark vergisi dedikodularını fantezi zannediyordum; gerçekmiş; saati 2, günlük park 7 lira. Orta halli araba sahibi aile bütçelerine ayda 200 lira vergi vergi salmak, kağıt üstünde zekâvet eseri gibi görünüyor ama değil elbette. Dünyanın en pahalı akaryakıtını biz tüketiyoruz, otomobil satın alırken ödenen vergilerin eşi benzeri yok. Daha bunun yıllık

Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan bombalar 280 bin kişiyi öldürdü ve savaşı sona erdirdi. İkinci Dünya Savaşı'nda ise kaç kişinin öldüğü kesin olarak hâlâ bilinemiyor; takriben 50 milyon insan kaybından söz edilebilir. Biz bu savaşı hep öylece kendiliğinden zuhur eden bir anlaşmazlık gibi "veri" kabul