Dibi ölçülemez derecede muğlak ve bulanık tehlikeli suları çağrıştıran bir kavram. Yüzyıllardır devlet kavramına mübarek bir mana yükleyerek bu mefhumu ırz, ismet ve iffet gibi şahsi esenlik unsurlarının bütünleyicisi ve garantörü olarak değerlendiren amme vicdanı şimdi "derin devlet" lafzını espri niyetine harcıalem işler için bile kullanmaya başladı. Devletin

Gençlik günlerindeki birkaç ateşli yılı görmezden gelirsem parti merkezli düşünme lüksüne hemen hiç sahip olmadım diyebilirim; sonraki yıllarda siyasi parti mücadelesinin esasta "güç" kavramı etrafında yoğunlaştığını anladıktan sonra, bir nesli büyüleyen idealizm tılsımının nasıl da tüy döküverdiğini burkuntuyla fark etmiştim. Her seçim döneminde, oy kullanmak için ayrılmış kapalı

Sayım günlerinin dimağımda hep leziz hatıraları vardır ve o yüzden "bu ne iptidailik, 21. yüzyıla çoktan girdiğimiz şu demde işi daha pratik halledecek usuller varken eve tıkılıp kalmanın ne alemi var?" yakınmalarını teknik açıdan makul bulsam da iştirak etmem. Eve tıkılıp kalmak, -hele akşama kadar kısa bir vakte

"Biliyor muydunuz?" başlığı altında kitap dünyasına dair ilgi çekici bilgiler sunan Kitaphaber Dergisi, dünya üzerinde en çok okunan kitabın Kur'an-ı Kerim olduğunu belirtmiş; bu bilginin doğruluğundan şüphe etmiyorum; Kur'an dünyanın en çok okunan ve en az anlaşılan kitabı. Gurur okşayıcı ve zelil bir hakikatle

Sıkı Galatasaraylı oluşunun payı mutlaka büyük; ama benim Hıncal Uluç'a beslediğim sempatinin farklı sebepleri de var; onun en güzel yazıları, bugünlerde kahırla sürdürdüğü Galatasaray analizleri değil, "karşı tarafı" anlamaya ve hakkını vermeye çabaladığı satırlardaydı; karşı taraf Fenerbahçe'ydi, Refah Partisi'ydi ve acelecilik, yanlış

Günün yorgunluğu ile eve bitap düşüp "yurtta ve dünyada neler olup bitiyor bakalım" merakıyla haber bültenlerini didik didik etmek galiba ahir zamanlara mahsus bir kendini tahrip biçimi olsa gerek. Haber bağımlısı bir kitle olduk; ancak taze, daha taze, en taze haberleri öğrenerek teskin olabiliyoruz. Haberleşme araçlarının sayı ve

İlmi nitelikli neşirlerden ziyade özellikle çocuklara ve gençlere İslam'a karşı sempati ve anlayış kazandırmak için tertiplenen (popüler) siyer kitaplarında karşımıza çıkan o basit kurgu, sade benim değil mutlaka başkalarının da merakını tahrik etmiştir: Efendimiz'in getirdiği tebliğe karşı cahiliyye adetlerinden yana katı tavır alan Mekke müşriklerinin inadı,

İşin "acaba"sı kalmadı; Türkiye'yi etkisi altına alan siyasi kriz pek vazıh ve aşikar bir kabalık üslubuna büründü. Gücüne çok güvenen, kudretinden emin ve menziline varmak için önüne çıkması muhtemel engelleri kırmayı, ezmeyi, öğütmeyi göze almış bir nobranlıkla kuşatılmış durumdayız. Haber bültenleri akıllara sığmaz bir huşunetle

Türkiye'de anayasa hareketlerinin hikayesi hayli dramatiktir. Öyle görülüyor ki kısacık anayasa tarihimizin dramatik kaderi henüz çilesini doldurmamış. Milli Mücadele'yi başlatan Meclis, meşruiyetini 1876 tarihinde kabul edilen ilk Osmanlı anayasası "Kanun-ı Esasi"den alıyordu, çünkü Osmanlı Meclis-i Mebusanı 18 Mart 1920 tarihinde son oturumunu yapmış

Seyrettiğim dört yerli filmden birinde mutlaka Erol Taş'ı kötü adamı oynarken görür, kızardım. Seyirci Erol Taş'ı sevmezdi, hatta bir film galasında sırf rolünün hakkını verdiği, yani kötü adamı iyi oynadığı için yuhalandığını okumuştum. Kendisini hastalık ve zaruret yüzünden emekliye sevk ettiğini okuyunca üzüldüm; yeri kolay dolmayacak.

Sinemanın "seçkin kötü adamı" Gary Oldman, benim için çok önemlidir. Kimbilir, belki bir gün sizin için de değer kazanabilir. Leon'da muhteşem bir performansla canlandırdığı sadist polis rolünü gördükten sonra, onunla karşılaşmak için sabırsızlanmıştım. Kendisini başarısından dolayı tebrik edecektim, bir yandan da rol icabı büründüğü karaktere duyduğum

Geçtiğimiz çarşamba günü Cumhuriyet Bayramı malum ifade ile Türkiye'nin her yerinde, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde ve dış temsilciliklerimizde hararetle kutlandı; ama bu hararetin yüksek tansiyona "dönüştürüldüğü" bir yer daha vardı: İstanbul'un Sultanbeyli İlçesi. Bazı televizyon kanallarında "flaş flaş.. Sultanbeyli'de

Fernand Braudel, "Uygarlıkların Grameri" isimli eserinde baktığımız; ama görmediğimiz bir hakikati hatırlatıyor; "Batı" ismine izafe ettiğimiz farklı medeniyetler vardır ve bunların içinde sadece "endüstriyel medeniyet" dediğimiz türü bugün şaşaasıyla gözleri kamaştırmaktadır. Nitekim Sovyet Bloku'nun kendi ağırlığı üzerine çökmesiyle topyekun "Batı"

Eşber Yağmurdereli'yi tanımam; farklı dünya görüşlerine mensup olduğumuz açık; ama maruz kaldığı muameleyi hoş görmek mümkün değil. Bu hadiseye bağlı olarak büyüyen infialde "hükümlü"nün görme özürlü olmasının da payı var şüphesiz. Sayın Yağmurdereli'nin aynı fiili tekraren işlediği için 22 küsür sene hapisle cezalandırılması

İstanbullu yazarlar birkaç günden beri sızlanıp duruyor; çünkü İstanbul her yağmurdan sonra su koyveriyor. İstatistik rakamlarını bilmiyorum; ama galiba İstanbul dünya üzerinde en fazla sahil şeridine sahip şehirlerin başında geliyor. Yani İstanbul, denizle ülfeti aşk haline getirmiş bir belde; ülfetin aşka inkılab etmesi latif; ama İstanbul'un maruz kaldığı

Siyasete, siyasilerle aynı irtifadan bakmak yerine, daha panoramik, daha ihata edici bir gözlem yerinden, "kuşbakışı" nazarla eğilmek bana daha doğru görünüyor. Ne kadar mükemmel görüş imkanı sağlarsa sağlasın tek gözlem yeriyle iktifa etmenin mahzurlarını biliyorum. Ana fikir olarak doğrudan insanı ve onun zaman boyutundaki değişimine eğilen "sosyal

Gündelik hayatın bize pek değişmiyor gibi görünen ahengi içinde olanca dikkatimizi kamu işlerine yöneltmek, hayatın asıl ahengi hakkında düşünmemizi ve karşılaştığımız problemleri sahih bir önem sırasına göre değerlendirmemizi önlüyor. Parmağını çekiçle yaralayan biri için o anın en mühim meselesi nasıl parmak ucundan beyne giden ızdırap haberlerini teskinden ibaret kalıyorsa; merkezden,

İki gün önce "İkikapılımescid Sokağı"ndan mektup aldım; evvela mektubun üzerindeki gönderici adresi dikkatimi çekti; "Bursa"nın, "Yıldırım" semtinin, "Emirsultan" mahallesinin "İkikapılımescid" sokağından yola çıkan bir zarfın mazrufunda neler olabileceğini tahayyül ettim. Çınar gölgesinde serinlemeyi mutad edinmiş demli çay teravetindeki

Olup bitene bakıp "kıyamet alametleri bunlar" diye endişelenmek hiç de asri zamanlara mahsus değil; insanlar her devirde sosyal değişmenin hızlı temposundan rahatsızlık duydular ve tedirginliklerini kıyamet kehanetleriyle dile getirdiler. Bu vakıada kitlenin zihni konformizmini müşahede etmek mümkün. İnsanların ekserisi açlık, terör, cana ve mala yönelmiş saldırı cinsinden kaba

Türkiye'yi tıknefes edip gündemi karartan acil problemleri, bir kağıt parçasına alt alta sıraladıktan sonra bunlard an kaçının "nesep itibariyle sahih" olduğunu sakin kafayla düşünelim; toplum hayatında sahih bir karşılığı olan krizle karşılaşmak ve krizi aşmak için harekete geçmek sağlık alametidir; ıstırabımız krizle karşılaşmak ve onun ağırlığı

"Afveyleyelim ki belki bilmez; Bir sürçen atın başı kesilmez" Şeyh Gaalib Biz çoğu defa "memleket" kavramını hava, su, yeşillik gibi tabii unsurlarla aynileştirerek algılarız, halbuki memleket dediğimiz şey, birkaç akraba ile dosttan ibarettir aslında. Şehirler, aguşunda tuttuğu evlatlarıyla vasıflanırlar. Bize tabii ve fiziki dokuyu güzel gösteren

"Cıvata sıkıştırmak" daha çok totaliter ve buyurgan rejimleri hatırlatan bir fiil; daha ziyade tebası tarafından şaşırtılmaktan nefret eden despot idarelerin hoşuna giden bir faraziye. Suyun davranışını bentler, vanalar, kanaletler ve pompalarla denetlemeye alışkın teknokratların mentalitesine uyan bir tabir bu. Cıvata sıkıştırmak, kelimenin tam manasıyla "yönetmek" isteyenlerin,

Susurluk meselesini bu derece siyasileştirmenin ilk faturaları gelmeye başladı bile; bedelini "hukuk devleti" kavramını ipotek ederek ödeyebildiğimiz küçük faturalar bunlar; ama önemsiz değil. Çete söylentileri çıktığından beri Türkiye'de adli mekanizma çok yoğun bir baskı altında tutuldu; görülen odur ki bu baskılar önümüzdeki dönemde giderek artacak. Medyanın

Türkiye'nin teknokratlardan mucizevi şifalar beklediği devirleri de geride bıraktık. Şükretmek gerekir ki bugün devlet idaresinin komplike bilgi ve uzmanlık isteyen karmaşık bir işlem olmadığı noktasında kamuoyu müttefiktir. İlahi bir mevhibe olarak mucizeyi inkardan bahsetmiyorum; ama biliyoruz ki devlet düzenini "adam gibi" işletmek için dışardan "harika