Fotoğrafı gösterebilme imkânım yok; anlatmak zorundayım: Dev alışveriş merkezlerinin orta yerindeki büyük boşluklardan birine (altı buz pisti imiş) dikdörtgen şeklinde beyaz bir platform kurulmuş. Üstünde Mevlevi tennûresi giymiş altı kişi raks etmekte. Mutrıb heyeti kenarda kemâl-i ciddiyetle "âyin" icrâ etmekteler; beyaz tennûreli dervişlerin arasında iki koyu renk cübbeli

"Vallahi başörtüsü yazısı değil" başlıklı yazı, bazı okuyucularımın tepkisini çekti ve eksik olmasınlar, eleştirilerini mektupla iletmek nezaketinde bulundular. Konu, resmi kabullere davet edilmemeleri zımnında "eşlerimiz" ve onları hayatı paylaşmaya ne derece hazır olduğumuzdu; gelen tenkidlerden anladığım kadarıyla yazıya kızanlar bu meselenin tiftiklenmesini doğru bulmuyor, en azından

Yıllar önceydi; belki on beş sene önce, II. Meşrutiyet döneminde Ordu ve Siyaset adlı çalışmamın basılması mevzubahis olmuştu. Türkiye Günlüğü Dergisi'nin ve aynı bünyedeki Cedit Neşriyat'ın yöneticisi aziz dostum Mustafa Çalık, o günün imkânlarıyla en pahalı ve kaliteli baskı tekniği ile çalışmayı yayınlamayı üstlenmişti. Kapak düzeninden

Vestel şirketinin Manisaspor'dan desteğini çekmesi, gündelik futbol dedikodusu içinde tüketilmemesi gereken çok dikkat çekici bir hadisedir. Bu ricatin asıl sebebi hakkında farklı şeyler, meselâ şirketin ticari endişelerinin ön planda olduğu söyleniyor; doğru veya yanlış, neticeyi değiştirmez. Pazar akşamı takımı adına açıklama yapan şirket temsilcisi, esasta oyunun kurallara göre

Pencereleri hâlâ açık tutabiliyoruz ama gidişat bellidir; yaz mevsiminin son günleri bunlar. Bahar sevinci kısa sürdü, sıradışı yaz sıcakları genel seçimin telâşesine karıştı. Bu senenin eylülü habersiz geldi. Gazeteci milleti aylardan beri hayâlini kurdukları tatilin kendilerini ıskaladığını geç fark ettiler. Yaz bitti; okul mevsiminin eli kulağındadır. Talebeler için mevsimlerin en

Mektup bir çocukluk arkadaşıma ait. Kendisiyle farklı düşündüğü anlaşılan kuzenine hitaben kaleme aldığı bu mektupta arkadaşım, seçim öncesi psikolojisini çok dikkate değer bir şekilde yorumlamış. Bazı yerlerini çıkarıp özetleyerek sizlerle paylaşmak istedim. * "Sevgili Kuzenim, Ben AKP'ye oy veren yüzde kırkyedilik dilimin içinde yer alıyorum. Şaşırdın değil mi?

Önceki gün Adapazarı'nın Beşköprü Mahallesi'nde, Gazi Osman Paşa Caddesi civarlarında ilginç bir gelişme yaşanmış. 7 yaşından 20'sine kadar mahallenin bütün kızları en güzel elbiselerini giymişler; mahallenin hanımları da Allah ne verdiyse yemekler, tatlılar, salatalar yapıp bir yerde toplanmışlar; yiyip içtikten sonra müzik setine oyun

Türkiye Cumhuriyeti'nin 11. Devlet Başkanı Sayın Abdullah Gül'ü tebrik ederim. Şahsi donanımı, siyasi ehliyeti ve halîm tabiatı ile bu görevinde çok başarılı olacağını tahmin ve temenni ediyorum. Hemen Mevlâ mahcup etmesin. Halkın muhabbeti ve duası onunla beraberdir; kendisi de takdir edecektir ki bu mânevi destek -mânen

Allah selâmet versin, bu meseleyi bundan yıllar önce kıymetli büyüğümüz, saygıdeğer insan Recai Güllapdan beyefendi "şahsan bizzat kendi kendine" ele alarak o güne kadar akla gelmeyen bir nokta-i nazar ileri sürmüştü; ezcümle diyordu ki: "Ormanlarımız zaten yanmaya yanıyor, bari hakkıyla ifâ edelim; evvela Orman bakanlığını lağvedelim, ardından

Neseple övünmek bir Cahiliye âdeti. Bir insanın nesebiyle övünebilmesi için soyuna sopuna özel bir değer atfetmesi lâzım: Ya fazilet, ya asâlet veya zenginlik atfedilecek ki, "benim ceddim" denilebilsin. Mefhumun muhalifinden şu çıkar ki ceddiyle övünenin, ceddinin kabahat ve kusurlarından, cürümlerinden utanması lâzım gelecektir. Bugüne kadar ecdâdının faziletsizliğinden bahsedene

Evvelâ bir nezaket vazifesini ifa etmek isterim; muhtelif yazılı beyan, söz ve tavırlarını eleştiren yazılardan ötürü Sayın Cumhurbaşkanı sadece bana değil her yazara olgunluk gösterdi. Sabah kahvaltısından sonra gözden geçirdiği gazeteler arasında Zaman'ın bulunduğunu sanmıyorum; günün ilerleyen saatlerinde de Zaman okuduğunu tahmin etmem; aslına bakılırsa köşke Zaman girip

Dünyanın neresinde olursa olsun, bir başbakanın bir gazeteciyi imâ ederek, "seçilecek cumhurbaşkanını tanımıyorsan çık vatandaşlıktan" diye polemik başlatması herkesin dikkatini çeker, haber değeri taşır ve tartışılır. Yanlış iştir, tasvibi mümkün değildir ve o sözlerin bir şekilde tamir edilmesi gerekir. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın kimyâsında, özellikle sinirlendiği

Vesikalıklarımıza dikkat ettiniz mi? O âna kadar aklımızdan geçmeyen bir azamet ifâdesi takınmışızdır orada; tatsız, âbus, sert, ciddi mi ciddi bir bakışla objektif karşısına geçer bir güzel somurturuz. Öyle ki, görenleri "bu Türkler ne ciddi bir millet yahu" diye antropolojik tahlil yapmaya kışkırtan ortak ve mânidar bir edâ.

Buna istiskal derlerdi eskiden, şimdi bir garip karşılıklar çıktı; bazıları jest, bazısı ise rest diyor. Bu istiskalden jest mânâsı çıkaranların haline eskiden pişkinlik derlerdi, şimdi ne derler bilmiyorum. Cumhurbaşkanının başbakanı istiskâli! Cumhuriyet tarihinde eşi benzeri yok. Hadisenin tek olumlu, hatta olağanüstü tarafı, başbakanın sinirleri üzerinde müthiş bir denetim kurarak gazetecilere

"...Çölaşan, bundan sonra okurlarıyla nasıl buluşacağına dair şüphe duymadığını belirterek, 'herhalde boşta kalmayız' dedi. Bu sırada söze eşi Tansel Çölaşan katılarak, 'Gideceğin yer var mı Emin? Tekel var' diye konuştu." Akşam gazetesi önceki gün böyle yazdı. Yukardaki alıntıyı okurken Tekel diye bir basın-yayın kuruluşunun

-Ee, ne diyorsun Çekirge şu olup bitenlere? -Ne gibi üstâdım; tam anlayamadım? -Anlamayacak ne var Çekirge... Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden bahsediyorum? -İyi olur inşallah efendim; hayırlısı olsun!.. -Ne yani, her şeye akıl erdiren Çekirge bu konuda söyleyecek bir şey bulamıyor mu şimdi? -Ah hocam, siz hep bize en yüksek hareketliliğin durağanlık, en