"İllet olmak" nasıl bir şeyse aynen öyle; illet oldum; Bingöl'de çadır dağıtımı yüzünden patırtı çıktığı haberini ilk olarak öğle sularında TRT 2'nin haber bültenlerinden öğrendim; ardından hadisenin daha sivil bir yorumunu alabilmek için sair iki haber kanalı arasında gezindim durdum. Akşam haberleri kuşağında diğer

Anayasamız, laikliğin çerçevesini, "kutsal din duygularının, devlet işlerine ve politikaya kesinlikle karıştırılamayacağı" cümlesiyle çiziyor. Hukuki bir metin olmaktan ziyade romantik üslûbuyla bir destan dibâcesini andıran başlangıç bölümünde yer alan bu ifadeler, Anayasa'nın değişmez nitelikteki 2. maddesindeki atıf üzerine teknik açıdan bir kere daha sağlamlaştırılmış; 2. maddeye

Tâbiri moda olduğu için kullanıyorum; "Kriz konsepti"mizin boyutları artık belli olmuştur: Biz, gerçek krizleri algılayamayacak kadar mahallî bir evren kurmuşuz kendimize. "Mahalli evren" olur mu demeyiniz; bütün kainatınız mahallenizden ibaretse olur. Hadisenin üzerinden bir hafta geçti, mümkün mertebe soğukkanlı bir değerlendirme yapmayı deneyebiliriz. Dışişleri Bakanlığı&

Genelkurmay'ın tepki gösterdiği şu meşhur Dışişleri tamiminin tam metnini biliyor musunuz? Ben de bilmiyorum; tartışılıyor ama ne üzerine tartıştığımızın farkında değiliz. Hep böyle olur zaten, günlerce bir kanun teklifi tartışılır, metnini kimse bilmez. Zaman da dahil olmak üzere yazılı basına minik bir fiske! * MGK Genel Sekreteri Orgeneral Tuncer

Merdiven çıkarken sakız çiğnemek gibi bir şey bu; kolay gibi görünüyor ve aslında tıp literatürüne geçmiş istisnai özür halleri dışında herkes kolaylıkla yapabilir. Beyin o esnada iki, hatta daha fazla işi bir arada yapabilecek mükemmellikte işler; hem adımlarınızı basamağa göre ayarlar hem de sakızı ağzınızın içinde gezdirerek çiğnerken aynı anda

TBMM, dünkü oturumda aşağıdaki maddeyi kabul ederek, bugünden itibaren uygulanmasına karar verdi. Kanun aynen şöyle: "Makam"ı muallayi hilafet ve saltanatı ve memalik"i mahruse"i şahaneyi yed"i ecanipten tahlis ve taarruzatı defi maksadına matuf olarak teşekkül eden Büyük Millet Meclisi'nin meşruiyetine

"Hadiseler, Osmanlıların coğrafi mantığını doğrularken Cumhuriyet'in mantığını tekzib etmekte" demiştim en son; ne bir keşif değeri var bu sözün, ne de öyle gizli saklı bir şey. Seksen sene boyunca milli hudutlarımızın ne kadar güzel ve mâkul olduğunu imâ eden sloganlarla yürüdük. "Lozan zafer mi, hezimet

O görüntüler ekranda mânidar bir sıklıkla üst üste gelmeye başlayınca dikkatimi çekti; terlikten bahsediyorum, hani şu Musullu, Bağdatlı, Kerküklü Arapların Saddam'ın heykeline, büstüne veya resmine hınçla fırlattıkları terlikten. Gariptir, bizde terlik fırlatmak hanımlara, özellikle annelere mahsus bir tepki biçimidir; yaramazlıkta arsızca ısrar eden veletler, terlikle terbiye edilir. Tamam,

Amerika'nın Irak saldırısı, yağlı güreş tâbiriyle bizi her bakımdan "açık düşürdü". Mahçupyan refikim belki yine kızacak ama cümledeki "biz" zamiri ilk planda devleti tazammun ediyor. Ne kadar sivil düşünmeye kalkışsak da meseleye devlet nokta"i nazarından bakmaktan kendimizi alamıyoruz; an'anevî siyasi

"Oksijen çadırındayız, şimdi ilk müdahale için seruma ihtiyacımız var" sözünü işitince aklıma hemen Şubat 2002 krizini başbakan olarak yönetemeyen Bülent Ecevit'in apar topar, alelacele, baskından mal kaçırır gibi ve titrek bir sesle verdiği o meş'um demeci hatırladım: "Bu bir devlet krizidir!" Bu

Savaş çoğumuz için bir haberden ibaret, televizyondan veya gazeteden takib ettiğimiz haberler bütünü. Hadiseyle ilgili bütün kanaatlerimizi bu haberler ve elbette onun takdim tarzı tayin ediyor. Haberleşmenin altın kuralını hatırlatalım; haberleşme öyle bir süreçtir ki, neticede haberin ne olduğu değil, sizin ondan ne anladığınız önemlidir. Güney cephesindeki harekât biraz duraksayınca

Dünyayı yöneten akıl, entelektüel çapına saygı duymamızı gerektiren bir derinlik göstermiyor. Şaşırtıcı ama galiba gerçek; savaşı yönetenlerin öngörüsü, futbol tartışma programlarında "o topa öyle vurulur muydu kardeşim" lâflarıyla geyik destanı dokuyanların aklından pek parlak değilmiş. Ne garip, İngiltere ve ABD, batı dünyasının sadece çıplak yumruğunu değil Anglo"

Bağdat'a düşen bombaların bir benzeri de dış politika stratejilerimizin üstüne düştü diyebiliriz; gerçek hasarı ancak dumanlar kalkınca görebileceğimiz bir "şok ve dehşet" sadmesinin sersemliği içindeyiz. On seneden beri sürdürdüğümüz Kuzey Irak politikaları elimizde kaldı. ABD'nin "stratejik müttefikimiz" olmadığını öğrendik. NATO'nun

Okurken tüylerim ürperdi, inanamadım; "mürettip hata yapmıştır" iyimserliğine sığınacak bir tevil tutamağı bile yok; bakalım siz inanabilecek misiniz: "Dinci gazeteleri okumuyorum, Yeni Şafak hariç diye yazdığımda bir iki e"mail aldım... Hıncal Ağbi Zaman'ı gördünüz mü diye... Gençler bana gazete tavsiye ediyorlardı. Merak ettim.

Her cemiyet bir kitaba yaslanır; Ramayana, Tevrat veya Kur'an; Cemil Meriç, "senin kitabın hangisi" diye sorarken cevabı terk eder; bilmediğinden değil, cevabın yakıcılığından. Toplum, biraz da aynı kitaba baş koymuşların beraberliğidir. Ne zamandan beridir kurtuluşu "totalite" içinde arayıp duruyoruz. Total çözümün kaçınılmaz aracı "

Amerikalılarla hiç bu kadar etle tırnak mesâbesinde yakın olmamıştık. Güneydoğu'da pek çok yerde Amerikalılar şimdilik "sempatik komşu" mevkiinde. Âdettir yeni komşulara yemek gönderilir, çay"börek ikram edilir, "bir ihtiyacınız var mı, çekinmeyin" diye hâl"hatır sorulur. Görünüşe göre an'anevi misafirperverliğimiz

Belki söylenecek fazlaca söz bulamadıkları için, kadınlar günü hakkında yazılıp söylenenler baygınlık vermeye başladı; aynı işveler, aynı bıktırıcı ve o 'cins ayrımcı' laflar. Cins ayrımcı çünkü bu bir insanlık meselesi: Kadınları özel bir paranteze alıp güya onların problemlerine eğildiğimizde, meseleyi 'insanlık' boyutundan koparıp kadına indirgemiş oluyoruz;

Siirt seçimlerinin son gelişmeler üzerindeki etki payı, ancak birkaç günden beri telaffuz edilmeye ve tartışılmaya başlandığı; haber için babasının hatırını bile dinlemeyen haber editörlerinin ülkenin yeni başbakanını belirleyecek bir seçime yakın ilgi göstermeyişi bana çok garip göründü. Basının tezkere meselesine yoğunlaşması Siirt seçimlerini gölgeledi veya gözden kaçırdı. 3 Kasım sonuçlarına

"Ya kendimize bir yol seçmeli ya da kendi yolumuzu çizmeliyiz" demiş Hannibal. Meclis'in "tezkere"yi kabul etmemesi (red değil), Hannibal'in stratejisinden hangisini tercih ettiğimizi gösteriyor? Bana göre hiçbirini. Oylama sonucu, bir yenisini gerektirecek ölçüde belirsiz bir rakam tablosu ortaya çıkardı. Red oyları

Aslında yazılacak ve söylenecek bir şey olmadığı için konuşuyor ve saçma sapan bir "onursuzluk" edebiyatını köpürttükçe köpürtüyorlar. Son elli senenin bütün zaafları üst üste yığılarak hükümetin önüne bırakılmıştır ve ne yazık ki şu Irak krizi karşısında bizim bir "B Planı"mız bile yoktur. Bu gerçeği kabullenmek