Politikacıların taşra ziyareti bir lütuf gösterisi gibi: "Tabanın sesini dinlemek, seçmenlerle bütünleşmek" gibi tuhaf diskurlar. Liderlerin Anadolu seyahati, sanki ezâ verici bir borcun eza verici taksitlerinden birinin daha ödenmesi üslûbunda gerçekleşiyor. Taşra ahalisi, daha birkaç yıl evvel yalvar"yakar oy isteyerek etraflarında gezinen seçilmişlere bu defa "

Ben YÖK aleyhine koparılan yeni fırtınaya iştirak etmiyorum; Kemal Gürüz ve arkadaşlarına haksızlık ediliyor; çünkü onlar, bugüne kadar yaptıklarından daha fazla ve farklı bir şey yapmadılar; iki gün öncesine kadar sistemi veya Gürüz'ü savunanlar, dünden bugüne neyin değiştiğini açıklamak zorundadır. YÖK'ün son rektör ataması, bir öncekinden

Türkiye'de öyle mahfiller var ki, dindar bir Mûsevi veya Hıristiyan, bu mahfillerde dindar bir Müslüman'dan daha fazla saygı ve itibar görür; buna mukabil insanî vasıflarına bakmaksızın her nevi gayrimüslimi istihkârla gören mahfiller de yok değil. Demek ki "din"in inanç olmakla kalmayıp hayata ve

9 Temmuz Pazar tarihli Yeni Şafak gazetesinin politika sayfasına şöyle bir göz gezdirenler "vay canına" demekten kendilerini alamayarak şöyle düşünmüş olmalıdırlar: "Galiba bu defa merkez sağın vaziyeti iyice kötülemiş bulunuyor!" Yeni Şafak okurları için pek şaşırtıcı (Yoksa "eğlendirici" mi demeliydik?) haber, bir sayfa sekreteri

Nasreddin Hoca'nın kuyudan adam çıkarma kıssasını bilmeyen var mıdır: Yangın çıkan evin üst katında mahsur kalan adamı kurtarmak için döneleyen kalabalığın arasındaki Nasreddin Hoca, "Bana bir ip getirin, kurtarayım." diye öne çıkıyor. İp getiriliyor, çatıdaki adama atılıyor. Hoca, adama ipi beline bağlamasını söylüyor. Sonra aşağıdakiler hep

Abdülhamid devrindeki isimleri zâdegân ve bendegân idi. O devrin tek iktidar ve meşruiyet kaynağı saraya yakın dururlardı. Devlet ni'metleriyle nemâlandıkları sürece pâdişah "velinimet"i bî minnet"leri idi; gözden düşüp de meselâ Bursa vilayeti emrine "mektupçu" sıfatıyla tardedildiklerinde düştükleri hayal kırıklığı o nisbette

"Ne zaman bilemem; ama günün birinde âniden vukû bulan bir başka kazâ sonucunda, 2 Temmuz meselesinin gizli örüntüleri ve ilişkileri 'tesâdüfen' açığa çıkacak gibi bir beklenti içindeyim; öyle olması gerekir. Hadisenin evvelini, vukûunu ve sonrasını yaşamış biri olarak 2 Temmuz'un asla bir tesâdüf olamayacağı inancı

Hayır, bu beylik bir söz değil; gerçekten büyük bir insanı kaybettik; Cinuçen Tanrıkorur'u büyük kılan sadece ud icrâsındaki tartışılmaz virtuozite kalitesi değil, klasik musikimizin artık adı bile kimselere câzip gelmeyen formlarında "Mevlevî âyinleri de dahil olmak üzere" birbirinden güzel eserler besteleyen nâdidelerden biri olması yanında mûsiki

Maçtan önce bir şeylerin kötü gideceği, Beşir Ayvazoğlu'nun, "Boşuna heveslenip durma, yeniliriz!" kehânetinden belliydi. Beşir futboldan anlamaz, sevmez bile; ama "bu kadar başarı bize yeter" korkusuyla muhtemel yenilgiye bir gün evvelinden kılıf hazırlayan futbol otoriteleri(!) ile aynı şom ağızdan konuşunca mâneviyatım sarsıldı tabii. Aradan

Gazetede Bodrum'un etrafında tutuşan orman alanından arta kalan yerlerin resmi var. Bu nasıl yangın yeridir ki, yangının enkazı, yanmaktan kıl payı kurtulabilmiş yerlerden daha tabii ve güzel görünebiliyor. Resmin altında bir de hayıflanma ifâdesi, "Yazık oldu yeşilliğe!" imiş. Yeşilliğe yazık olduğu âşikâr; yeşili katleden orman yangını

Atsız'ın hayat hikâyesinde bugün olup bitenleri izah eden ne çok ayrıntı gizli. Bugünün milliyetçileri, Atsız'ın sert ve naîf Türkçülük anlayışından hayli uzaktalar, uzaktalar ama neredeler? Siyâsî Türkçülüğün tahakkuku felâketle neticelenebilirdi, peki siyâsî milliyetçiliğin performansı nedir ki? Milliyetçilik fikri üzerine siyâset kurmanın dağlar kadar problemi var, peki

Bugün herhangi bir derneğe üye olmak için derneğin tüzüğüne "Türk soyundan olmak" şartı konulsa, başta derneğin yönetim kurulu olmak üzere belki herkesin muhalefetiyle karşılaşır. Bir yerlerden bir yere geldiğimiz gerçek. Acaba Osmanlı'nın dünyaya bakışındaki iç denge kırıldıktan sonra yeniden çocukluk devrine mi döndük diye düşünmüyor değilim.

Önce bir "epistemoloji" tarifi yapalım: "İlimler tarafından ortaya konulan felsefi problemleri ele alan disiplinin adı. Bu mânâda ilimler felsefesini ifade eder. Esas olarak prensipleri hipotezleri, bilginin mantıki kaynağını, değerini, objektif kapsamını, geçerliliğini tayine mahsus çeşitli ilimlerin elde ettiği neticelerin tenkidî etüdü. İlmi bilgi metodlarının tetkiki" (Süleyman

Bir ay kadar önce İstanbul'un Bağdat Caddesi'nde iki genç insan, trafik kazasında can verince televizyonlar ve gazeteler bu üzücü hadiseyi günlerce işlediler, geçenlerde de zanlının ilk duruşması yapıldı. Görebildiğim kadarıyla bu duruşmayı izlemeye gelen kamera sayısı ondan fazlaydı. Bu ülkede her yıl, İstiklal Harbi'nde

Eşit olmayan taraflar arasında cereyan eden dayak vakasının, fiziki tahripten çok ötede onur kırıcı bir tarafı var. Vaktiyle her çocuk gibi mahalle kavgaları, itiş-kakış cinsinden "darp" vakalarına şahit olmuşuzdur; fakat bu kabil olayların hepsinde, dayak yiyen tarafın teorik olarak en azından -boşa gitse bile- bir yumruk sallamak hakkı

Kutlamanın nasıl yapılacağından ziyade "kutlama" fikri üzerinde yoğunlaşmak lazım belki de. İstanbul'un her fetih yıldönümünde "kutlama" namına yapılan kitle ruhunu okşamaya yönelik gösteriler garibime gider, gözüme gülünç görünür. Lastik tekerlekli dingiller üzerine yerleştirilen birkaç iri balıkçı teknesini trafiğe kapatılmış kaymak gibi asfalt caddeler üstünde

İtiraf ediyorum, yaklaşık altı aydan beri ben de bir dizi film seyrediyorum; daha önce seyrettiğim de olmuştu fakat entelektüel muhitlerde bu "banal" zaafımın duyulmaması için kendimce lazım gelen tedbirleri almıştım. Dizi, perşembe akşamı bittiğine göre artık açıklayabilirim: Başladığından beri "İkinci Bahar"ın tek bölümünü bile sektirmeden

Bundan yirmi gün önce, bir başka vesileyle değindiğim bir meseleyi, bugün enine boyuna şerhetmek istiyorum: 4 Mart tarihinde bu sütunda yayınlanan yazıda bir köşe yazarının "Atatürk'e göre Kürt sorunu" başlıklı yazısının muhtevasına atıfta bulunmuştum. Gazeteci Can Dündar, 15 Ocak 2000 tarihli Sabah gazetesinin cumartesi ekinde Kaynak

Hafta sonu İstanbul'daydım. Birkaç günlüğüne İstanbul'da olmak, zihinde birkaç dakikalığına cambazhaneye uğramış bir çocuğun bastırılmış iştihasına benzeyen bir duygu uyandırıyor; doyumluğu bir tarafa tadımlığı bile güzel. Fetih'ten bu yana asırlar geçti; ama İstanbul hala bütün medeniyetimizin, Anadolu ve Rumeli coğrafyasında yoğrulan hususi "Türk&

"Bizim geleneğimizde tenkit yoktur" denildiği zaman, çok partili siyasi hayatın gereklerine ve şekil şartlarına kerhen saygı gösteren, iki yüzlü bir siyasi duruş çıkıyor ortaya; tenkidin olmadığı yerde örgüt yapısı nasıl belirlenebilir ki? Lider buyurur örgüt kurulur, lider buyurur atama yapılır; bütün beyanatlar liderin fikirlerinin daha iyi anlatılması ve

Milliyetçiliğin siyasi dili ile, insani bir vakıa olarak tespit ve kabulü arasında çok ciddi bir farklılık var ve bu farklılık buhranlı bir siyasi rant alanı teşkil ediyor. Milliliğin ve milliciliğin bir siyasi dile tercümesi dünyanın her yerinde sıkıntılı ve üretilmesi müşkül bir iştir. Türkiye'de millicilik refleksinin siyasi şuur

Meseleye iyimser bakmamak için sebep yok: Bir Arap kelam-ı kibar'ı "her hadisenin hayrı kendisiyle birlikte vuku' bulur" diyor. Yeni cumhurbaşkanının şahsiyet itibariyle yeterince tanınmadığı hakkında kamuoyunda yaygın kanaati ciddiye alıp endişelenmek için sebep yok; kullanılamayan ve yönlendirilemeyen bilgi yüktür. Selefini vaktiyle iyi tanıyor olmamızın işe

Zaman'ın cumartesi manşeti, Demirel'in "merkez sağ"da yeni bir birlik oluşturmak üzere harekete geçeceğini haber veriyor; mefhumun muhalifinden hareketle Demirel'in merkez sağı bir anlamda "darı anbarı" gibi gördüğü açık ve bu hesaba göre merkez sağ denilen kütle, Demirel'den

Eğer yanılmıyorsam mantık dersi sadece liselerin müfredatında yer bulabiliyor. Ben lisede mantık okumadım, galiba sonradan bir ara tercihli ders olarak okutuldu. Şu anda mantığın liselerde mecburi olup olmadığını bilmiyorum; ama ağırlık itibariyle mesela bir kimya kadar itibarı olmadığından eminim. Haftada bir saat verilen, öğrenci nazarında ortalama düzeltmeye yaradığı zannedilen "

"Galatasaray'ı desteklemek zorundayız" başlıklı yazının üstünden bir ay geçmiş. Sair zamanlarda bu gibi "Sarı- Kırmızı" yazılardan sonra Fenerbahçeli okuyucularımın gösterdiği mutad tepkiler gelmediğine göre mesaj doğru anlaşılmış demektir. Galatasaray'ı desteklemek epeydir "sarı- kırmızı" markalı bir tutku olmaktan çıktı. Karabudun Türkleri&