O görüntüler, "tahriklere dayanamayarak kendini kaybeden birkaç polis"in eseri değildi; hepimiz fark ediyor ve anlıyoruz. O gün Beyazıt Meydanı'nda mevzilenen haber kameralarının sanki stüdyo ortamında imiş gibi rahat görüntü toplamalarını da gözden kaçırmış değiliz. Sille tokat dövülen ve tekmelenen kadınlar arasında, sabır taşını çatlatacak ölçüde

SEKA'nın kapatılması üzerine basında en manidar ve önemli yazıyı, önceki pazar günü Milliyet'te Güngör Uras kaleme aldı. Başlığı sertti: "İşçiler SEKA'yı sattı" ve şöyle devam ediyordu: "SEKA işçileri de, sendikaları da (kusura bakmasınlar bu yazdıklarıma, ama gerçek o ki) fabrikayı sattı.

Fotoğrafın altında, "Arıburnu'nda düşman siperine dikilen alay sancağıyla muhafızları" yazıyor. Fotoğraf, dünkü Zaman'ın manşetinde sol köşede yer aldı; 7x10 ebadında, küçücük bir şey ama yine de görülmesi gereken görülebiliyor. Mehmetçiğin gururla kucakladığı alay sancağının üstüne nakşolunan ibarede Kelime-i Tevhid yer alıyor. Kemal Tahir öyle

Hayır, "Rakı da nereden çıktı, Türklerin milli meşrubatı şaraptır" muhabbetine dahil olmayacağım. Aslına bakarsanız günün birinde rakı anafikirli bir şey yazacağım aklıma bile gelmezdi ama bu ikincidir, rakı meselesi üzerinde durmaklığım iktiza ediyor. Ajanslarda artık garnitür haber diye arada geçiyor; zehirli rakıdan ölenlerin sayısı 25'i buldu.

Yeni ceza kanunundaki düzenlemelerin basın hürriyetlerini zedeleyeceği, Türkiye'yi gazeteci hapishanesi haline getireceği iddiaları, basın kuruluşlarını ayağa kaldırdı. Her sektör, kanun düzenlemelerinin sektör menfaatlerine uygun olmasını ister; bu, son derece tabii. Kanun koyucu ise meseleyi bütün boyutlarıyla kuşatmak zorunda. Tartışmaya sebep olan maddelere, bir gazeteci veya basın mensubu değil

Sade bir vatandaş olarak 1915 yılında Ermeni meselesinin ortaya çıkmış olmasından ve "trajik" biçimde neticelenmesinden asla memnun değilim. Trajediyi bir "jenosit" kazığı halinde yüreğimize çakmak isteyenler sade vatandaş görüşünü ve duygularını pek merak etmiyorlar: Anlatayım, belki bir kişiyi olsun ikna edebiliriz. Ermeni meselesi, Anadolu'nun

Bugüne kadar tarihçilere veya ilim erbâbına havâle edilerek çözülebilmiş bir siyasi mesele gösterilemez. Siyâsi meseleler, siyâsi usûllerle çözülür. Devletin ağzıyla konuşanlar, "Ermeni meselesi hakkında sözü ilim adamlarına bırakalım" derken bu gerçekten elbette bîhaber değiller. Bizimkilerin işi "komisyona havâle" arzusu, meseleyi boğuntuya getirip unutturma kasdını taşımıyor. Yapılmak

Zaman'ın hakkı Zaman'a; cumartesi nüshasının ilk sayfasındaki Sultan Abdülaziz fotoğrafı, belki de birbuçuk asırlık Türk siyasi hayatının en sersemletici, en ibretâmiz karesiydi. (Ben olsam "görsel diktatör" Fevzi Yazıcı ile kavga etmek pahasına resmi tam sayfa basardım.) Hani, "insanın kanını donduran" diye bir

ABD Dışişleri Bakanlığı'nın insan hakları raporu eğlenceli gelişmelere sebep oldu. Çin, mezkûr raporu sert dille eleştirdikten sonra kontratağa kalktı ve ABD'nin yol açtığı insan hakları suçlarını listeleyerek demediğini bırakmadı. Raporu yayınlayan bakanlığın başında Condelisa Rise gibi siyâhî bir güzelin bulunmasına aldanmamalı; ABD'de siyahîler, beyazlardan

Ekrandaki doktor diyor ki, "Sakın ola sahte rakıdan zehirlenenleri kusturmaya kalkışılmamalı. Metil alkolden doğan harabiyeti biz etil alkolle tedavi ederiz. Etil alkol, metil alkolün tahrip edeceği enzimlere ulaşmak için rekabete girer ve metili devre dışı bırakır." "E, ne var bunda" diyeceksiniz, devamını dinleyiniz bir: "Sakın

CNN Türk televizyonu birkaç gündür iyi gazetecilik yapıyor ve adını henüz tam koyamadığımız bir meseleyi gündeme getiriyor: Çocuk suçlulular desen değil, sokak çocukları hiç değil. Tam tarifi belki şöyle olabilir; Güneydoğu, özellikle Diyarbakır mahreçli çocukların, büyük şehirlerde suça itilmesi, buna bağlı olarak gasp ve hırsızlık olaylarının çığ gibi büyümesi. Diyarbakır

Türk toplumunda yükselen Amerikan aleyhtarlığı, sair zamanda bu kadar önemsenmezdi ama fiili durum aksini gerektiriyor. ABD, aylardan beri güneydoğu komşumuzdur ve bize ne hakla bu derece yakın komşuluk tesis edebildiği meselesi bir yana, Suriye ve İran'a yönelik tehdidleri ile Türkiye'nin doğu ve güney kara sınırlarında yeni

Bugünlerde CHP'li olmak çetin mesele; CHP'nin genel başkanı olmanın ne menem bir meşakkat olduğunu ise Deniz Baykal'dan iyi kimse bilemez. Öyle zannediyorum ki bazen, "keşke üniversitede kalsaydım veya tarımla uğraşsaydım" diye hayıflandığı oluyordur; tabii, siyasetin içten ateşlemeli benzin motorları gibi siyasetçiyi her

"Yüzlerce işçi ve ailesi isyanda. Gerekçe, zarar ediliyor. Sen hükümetsin, zararı önlemek senin görevin. Yatırım yaparsın, fabrikayı kâra geçirirsin." Bu ifâdeler, ekmek teknesi elinden giden bir sendikacının feryadı değil; bir işçinin ağzından da çıkmıyor; vaktiyle planlamada uzman olarak görev yapmış bir yazara ait. Bunu okuyan SEKA işçileri, "

İlk alıntı 13 Şubat tarihli Zaman'dan; haber paragrafı aynen şöyle: "Kıbrıs'ta yozlaşma olduğunun farkına vardıklarını söyleyen Denktaş, bunun sorumlusunun kendisi olmadığını öne sürdü. Denktaş, 'Türkiye muazzam Barış Harekâtı planı yaptı, o plandan sonra Kıbrıs'ta ne yapacağını planlamadı' dedi. Kendi görev alanının

Karadeniz Ereğlisi sahillerinde kurulmakta olan yeni tersaneye dışardan sipariş yağmasını nasıl yorumlayacağız; veya Fransız firmalarının Türkiye'de çimento sanayiine büyük yatırım yapmalarının anlamı nedir? Ağır sanayii tipi üretim, gelişmiş batılı ülkeler bakımından kendi topraklarında (habitat) işletilmeyecek kadar kirli ve riskli. Yeni endüstriyel dalga, ağır sanayi ürünlerinden tamamen vazgeçmemekle birlikte

Nüfusun üçte biri ortalama refah seviyesinin altında yaşıyor; "yoksul"ların sayısı 19 milyon. İşsizlik oranı ise % 20'lerde ama devletin yaptığı istatistiğe göre Türk toplumu kendini mutlu sayıyor. Bir Kemalettin Tuğcu hikâyesinin içinde yaşıyoruz. Yoksul ama mutlu. Türklerin iktisâdî meseleye bakışındaki çelişki, buz gibi rakamlarla müşahhas hale

Futbolcunun biri, "Yeni hocamız çok farklı; bize daha fazla sorumluluk veriyor ve bu çok doğru, çünkü hepimiz yetişkin insanlarız" demiş ve şöyle devam etmiş, "Mesela bugünlerde topla beraber oynarken ne yapmamız gerektiğini daha fazla çalışıyoruz. Daha önce topsuz oyunla ilgili çok fazla antrenman yapıyorduk." Yok yahu!

Önce adalardan birine devâsâ bir semâzen heykeli yaptırılması projesinden bahsedildi. Berbat bir fikirdi. Gazeteler hemen (Kınalı mıydı?) adanın helikopterden çekilmiş bir resmini bulup üstüne "fotoşop"la semazen heykeli oturtarak haber yaptılar; ardından muhalif sesler yükseldi. Bu kötü projeden vazgeçildi mi bilmiyorum. Sonra bir "ışık topları" projesinden

Lâtife Hanım'ın evrakı meselesinin cılkı çıktı sonunda. Kanunî vârisleri, "evrakı kamuoyuna açıklamayın, özel hayatın mahremiyetine giren şeylerdir; TTK kasalarında saklı kalsın" dediler; öyle olacak gibi görünüyor. Evrak vârislere ait ise -ki öyle- kendilerine teslim edilmeli değil midir? Hayır istemiyorlar. Peki, evrakta açıklanması mahzurlu şeyler varsa bizzat